บทที่ 132

บทที่ 132

หมอกหนาทึบเย็นเยือกราวกับมีชีวิตกลืนกินแสงสุดท้ายของวันทันทีที่ทุกคนพุ่งเข้าสู่เขตเทือกเขาลมดำ โลกทั้งใบคล้ายถูกสาดด้วยหมึกสีดำข้นคลักรอบหนึ่ง

ไอหมึกสีเทาดำที่แผ่ซ่านอยู่ทุกหนแห่งลอยวนช้า ๆ ระหว่างแมกไม้ ระยะสิบก้าวออกไปก็พร่ามัวมองไม่เห็นสิ่งใด โขดหินขรุขระน่ากลัว กิ่งก้านของต้นไม้โบราณสูงเสียดฟ้าชูชันเข้าหาท้องฟ้าสีเทาสลัวราวกับกรงเล็บภูตผี

สัมผัสเทวะแผ่ออกไปได้เพียงไม่กี่วาจากร่างกายก็คล้ายโคลนไหลลงสู่ทะเลกว้าง ไม่สามารถรับรู้สถานการณ์ที่ไกลออกไปได้อีก

ภายในสายลมยังเจือด้วยเสียงกระซิบและเสียงสะอื้นแผ่วเบาคล้ายวิญญาณไร้ญาติจำนวนนับไม่ถ้วนกำลังกระซิบกระซาบอยู่ข้างหู ปั่นป่วนจิตใจผู้คนจนวุ่นวาย

"พวกท่านอย่าได้พลัดหลงกันเป็นอันขาด!" โม่เหยียนร้องตะโกนเสียงดัง เสียงของนางในหมอกหนาฟังดูอึมครึมและกดดัน

ทว่าสิ้นเสียงลง หมอกสีเทารอบกายก็หนาทึบราวน้ำข้าวอย่างไร้สัญญาณเตือน ม้วนตัวกลืนกินทุกคนเข้าไปจนหมดสิ้น

เสียงพึมพำชวนเคลิบเคลิ้มและเสียงร่ำไห้ของวิญญาณที่คล้ายดังมาจากก้นบึ้งแห่งจิตวิญญาณพุ่งตรงเข้าสู่ห้วงความคิด

"มาสิ... เข้ามาสิ..."

"เจ็บปวดหรือไม่? สิ้นหวังหรือไม่? ยอมแพ้เสียเถอะ..."