บทที่ 133

บทที่ 133

"ไป!"

เซียวซิงเฉินเป็นคนแรกที่ก้าวเข้าไป คนอื่น ๆ พากันติดตามไปติด ๆ

โม่เหยียนมองบานประตูหินที่ปิดสนิทลงอย่างสิ้นเชิง ก่อนจะหันไปมองเซียวซิงเฉิน น้ำเสียงของนางเต็มไปด้วยความเหลือเชื่อและการคาดเดาที่เกือบจะปักใจ

"รากวิญญาณ, เคล็ดวิชาเฉพาะตัว, ทั้งยังมีรอยฝ่ามือที่ต้องใช้พลังดาราขั้นสุดยอดถึงจะเปิดออกได้... เกี่ยวโยงกันเป็นวงจร... สถานที่แห่งนี้ ไม่ใช่ซากปรักหักพังไร้เจ้าของตั้งแต่แรกเลย..."

นางกวาดสายตามองทุกคน เอ่ยทีละคำอย่างชัดถ้อยชัดคำ "ข้าคาดว่า มันเปรียบเสมือนแม่กุญแจที่หลับใหลมานับหมื่นปี และพี่เฉิน คือ... กุญแจดอกเดียวที่จะไขแม่กุญแจดอกนี้ได้ สิ่งที่มันรอคอยมาตลอด ก็คือเจ้า"

คำพูดของโม่เหยียนแฝงไว้ด้วยความรู้สึกหนักอึ้งคล้ายถูกกำหนดไว้ด้วยโชคชะตา ระเบิดก้องขึ้นภายในอุโมงค์แคบ ๆ ทำให้จิตใจผู้คนปั่นป่วน

สายตาของทุกคนพุ่งเป้าไปที่เซียวซิงเฉินในชั่วพริบตา

ในสายตาคู่นั้นเต็มไปด้วยความตกตะลึงที่ไม่อาจเชื่อและคำถามอันลึกล้ำ

ใช่แล้ว บนโลกนี้จะมีเรื่องบังเอิญเช่นนี้ได้อย่างไรเล่า?