บทที่ 130

บทที่ 130

ระหว่างทาง

ซูเหมี่ยวเหมี่ยวด้วยความสงสัยจึงหันไปมองซูซินเหยาและหลินซือซือ เอ่ยถามขึ้นว่า "พี่เหยาเหยา พี่ซือซือ เหตุใดพวกท่านจึงมาปรากฏตัวที่หุบผาฝังวิญญาณได้เล่า"

ซูซินเหยาได้ยินดังนั้น ตามสัญชาตญาณนางก็เกือบจะตอบออกไปว่า "ก็เพราะว่าอาจารย์ของพวกเจ้า..."

พูดยังไม่ทันจบ หลินซือซือที่อยู่ข้างๆ ก็คว้าหมับเข้าที่แขนของนางแล้วบิดเต็มแรง แรงนั้นมากเสียจนซูซินเหยาหลุดเสียง "ซี๊ด" ออกมาในทันใด นางเบ้หน้าเบ้ตาแล้วกลืนคำพูดครึ่งหลังลงท้องไปอย่างจำยอม

หลินซือซือรีบรับคำต่อทันที บนใบหน้าฝืนยิ้มค่อนข้างแข็งทื่อแล้วหัวเราะกลบเกลื่อนว่า "อ่าฮ่าๆ เรื่องนี้... ก็เพราะว่าพวกเรา... พวกเราบังเอิญผ่านมา ใช่แล้ว ผ่านพอดี! พอดีสัมผัสได้ถึงคลื่นพลังงานอันทรงพลังทางนั้น เลยเข้ามาดูความสนุก ไม่นึกเลยว่าจะเป็นพวกเจ้า"

บนใบหน้าของเด็กๆ ปรากฏแววเคลือบแคลงสงสัยขึ้นมา

ลู่เหวินเซิงลูบคาง "จริงๆ น่ะหรือ... แค่บังเอิญผ่าน?"

หุบผาฝังวิญญาณตั้งอยู่ค่อนข้างเปลี่ยว ไม่ว่าจะมองมุมไหนก็ไม่เห็นเหมือนสถานที่ที่จะ "บังเอิญผ่านมา" ได้เลยสักนิด

"แน่นอนสิ!" หลินซือซือตอบอย่างหนักแน่น ทว่าสายตากลับล่องลอยเล็กน้อย