บทที่ 129

บทที่ 129

ทุกคนกินโอสถเข้าไป ฤทธิ์โอสถอันบริสุทธิ์หลอมละลาย อาการบาดเจ็บตามร่างกายเริ่มฟื้นตัวด้วยความเร็วที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่า บนใบหน้าที่ซีดเซียวก็มีสีเลือดขึ้นมาบ้างแล้ว

ขนตายาวของเจียงหมีอู้สั่นไหวเล็กน้อย ก่อนจะค่อย ๆ ลืมตาขึ้น

สิ่งแรกที่เขาทำโดยสัญชาตญาณคือมองไปยังสหายข้างกาย กวาดสายตามองทีละคนเพื่อยืนยันว่าทุกคนยังปลอดภัยดี ถึงค่อยถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก

ในเวลานั้นเอง ยวี่เซียนนั่งยอง ๆ ลงกับพื้น ปลายใช้นิ้วลูบไล้ผงกระบี่ที่หนาเตอะเบา ๆ นัยน์ตาคู่สวยสีอำพันเอ่อคลอด้วยหยาดน้ำตา "พวกมัน... จนถึงวินาทีสุดท้าย ก็ยังปกป้องพวกเราอยู่"

ปลายนิ้วของนางสั่นเทาเล็กน้อย ในดวงตาเต็มไปด้วยความโศกเศร้าสุดซึ้งและความรู้สึกเคารพรักที่เปรียบเสมือนศรัทธาอันแรงกล้า

ความทุกข์ยากและความเย็นชาที่ต้องเผชิญมาตั้งแต่เด็ก ทำให้นางมีความอ่อนไหวต่อความปรารถนาดีและความอบอุ่นทุกรูปแบบในโลกใบนี้เป็นพิเศษ ทั้งยังทะนุถนอมมันอย่างยิ่ง

กระบี่เหล่านี้มิใช่สิ่งมีชีวิต ไม่มีคำพูดใด ๆ ทว่าในวินาทีสุดท้ายกลับใช้ท่าทีเด็ดเดี่ยวไม่ลังเลตอบรับเสียงเรียกของผู้เป็นเจ้าของ ใช้ร่างที่แตกสลายขั้นสุดท้ายสร้างกำแพงแห่งชีวิตให้แก่พวกเขา

ความรู้สึกที่ถูกปกป้องโดยไม่มีเงื่อนไขและไม่หันหลังกลับนี้ ราวกับสายน้ำอุ่นที่พังทลายทำลายทำนบน้ำแข็งในส่วนลึกของหัวใจนาง