กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย อ่านข้ามภพ
บทที่ 127
ราวกับกำลังตอบรับเสียงเรียกของเจ้าของ เสียงคมกระบี่ที่ดังกึกก้องสะท้อนไปทั่วหุบผา ปราณกระบี่อันทรงพลังดุจกระแสน้ำทำนบแตก ผลักดันกลิ่นอายของเจียงหมีอู้ให้พุ่งขึ้นสู่จุดสูงสุดอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน
เจตจำนงกระบี่อันคมกริบที่พุ่งทะยานเสียดฟ้าเป็นของจริงแท้ ทำเอาสติสัมปชัญญะของคนเจ็บปวดแปลบขึ้นมา
รอยยิ้มเหี้ยมเกรียมบนใบหน้าของจ้าวหยวนเฮ่าแข็งค้าง แทนที่ด้วยความตื่นตระหนกตกใจอย่างเหลือเชื่อ
"ศาสตราเทพ... ถูกปลุกให้ตื่นขึ้นมาแล้วจริงๆ หรือ?!" เขาคำรามต่ำอย่างลืมตัว ในแววตาระคนปะปนไปด้วยความโลภและความหวาดกลัว
"แต่แล้วอย่างไรเล่า! เด็กน้อยปากไม่สิ้นกลิ่นน้ำนม ไฉนเลยจะควบคุมอานุภาพของศาสตราเทพได้อย่างแท้จริง? ตายเสียเถอะ!"
ความหวาดกลัวในท้ายที่สุดแปรเปลี่ยนเป็นจิตสังหารอันคลุ้มคลั่ง
จ้าวหยวนเฮ่ารู้ดีว่าต้องรีบกำจัดอีกฝ่ายเสีย ก่อนที่อีกฝ่ายจะคุ้นเคยกับศาสตราเทพได้อย่างสมบูรณ์
เขาสองมือคว้าประสานขึ้นสู่ท้องฟ้าโดยพลัน ระเบิดพลังวิญญาณธาตุไฟขั้นทารกวิญญาณทั่วร่างออกมาอย่างไร้ความปรานี
"ฝ่ามือเผาผลาญนภาทำลายล้างผลาญ!"