บทที่ 126

บทที่ 126

ศิษย์แซ่หวางผู้นั้นพลังวิญญาณสีชาดทั่วร่างพลุ่งพล่านบ้าคลั่ง กระบี่ในมือระเบิดแสงกระบี่เพลิงอันร้อนระอุ ดั่งงูอัคคีที่กำลังคลุ้มคลั่ง แยกเขี้ยวพุ่งเข้าใส่เซียวซิงเฉิน

กระบวนท่าสังหารที่อัดแน่นด้วยความโกรธเกรี้ยวทั้งหมดของขั้นแกนทองคำช่วงต้นนี้ หมายมั่นจะผ่าเด็กน้อยผู้ทำให้ตนต้องอับอายขายหน้าผู้นี้ออกเป็นสองเสี่ยง

แววตาของเซียวซิงเฉินสงบนิ่งจนกระทั่งค่อนไปทางไร้ระลอกคลื่น

ในเสี้ยววินาทีที่ปลายกระบี่อันลุกโชนนั้นกำลังจะสัมผัสปลายจมูกของเขา

ร่างของเขาเอนหลบไปด้านข้างเล็กน้อยด้วยมุมองศาที่เล็กน้อยทว่าแม่นยำไร้ที่ติ

"ฉัวะ"

คมกระบี่อันร้อนระอุเฉียดผ่านชายเสื้อของเขาไปเฉียดฉิว แรงปะทะที่ดึงตามมาพัดเส้นผมหน้าผากของเขาปลิวไสว ทว่ากลับมิอาจทำร้ายผิวพรรณของเขาให้ไหม้เกรียมได้แม้แต่น้อย

การโจมตีสุดกำลังของศิษย์แซ่หวางพลาดเป้า ส่งผลให้ลมปราณในกายพลุ่งพล่าน

เป็นไปได้อย่างไร