กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย อ่านข้ามภพ
บทที่ 125
"อืออ่า——"
เจียงหมีอู้ส่งเสียงครางอึดอัดอย่างเจ็บปวด ร่างเล็ก ๆ สั่นสะท้านอย่างรุนแรง
บนผิวหนังของเขาก็ปรากฏริ้วรอยโลหิตละเอียดนับไม่ถ้วน เม็ดเลือดสดสาดกระเซ็นซึมย้อมอาภรณ์จนชุ่มโชกในพริบตา
นี่มิใช่เพียงความเจ็บปวดทางกายเท่านั้น หากแต่เป็นการทรมานขั้นสุดยอดที่พุ่งตรงสู่จิตวิญญาณราวกับถูกเฉือนด้วยมีดนับพันเล่ม
เขารู้สึกคล้ายกระดูกในร่างถูกสลักเสลาด้วยคมมีดไร้รูปร่างนับหมื่นเล่มพร้อมกัน วิญญาณถูกฉีกกระชากออกเป็นเสี่ยง ๆ นับหมื่นชิ้น ทุก ๆ เศษเสี้ยวต่างต้องแบกรับแรงปะทะจากเจตจำนงแห่งวิถีดาบที่แตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง ทั้งยังคล้ายมีเสียงคำรามและห้ำหั่นนับสิบล้านดังระเบิดขึ้นในห้วงทะเลจิตของตน
เซียวซิงเฉินกำหมัดแน่น ลู่เหวินเซิงร้อนรนจนแทบบ้า ในดวงตาสีเงินของยวี่เซียนเต็มไปด้วยความกังวล ทว่าพวกเขากลับมิอาจยื่นมือช่วยเหลือสิ่งใดได้ ทำได้เพียงยืนมองด้วยตาเปล่า
ขอบตาของซูเหมี่ยวเหมี่ยวแดงก่ำ นางประสานมือเข้าหากันด้วยความเคารพศรัทธายิ่ง หันหน้าไปยังทิศทางศูนย์กลางพายุแล้วพนมมือภาวนาซ้ำแล้วซ้ำเล่า
"ศิษย์พี่สี่สู้ ๆ!"
"ศิษย์พี่สี่เก่งที่สุด!"