บทที่ 124

บทที่ 124

กล่าวจบ ร่างของเขาก็คล้ายกับกลุ่มควันบางเบาที่ถูกลมพัดกระจาย พร้อมกับพู่ห้อยกระบี่เส้นนั้นที่หลอมรวมเป็นประกายแสงนับไม่ถ้วน โปรยปรายและสลายหายไปอย่างไร้ร่องรอยท่ามกลางสุสานกระบี่อันเวิ้งว้างเย็นชา

เจียงหมีอู้กำหมัดแน่นพลางมองลึกเข้าไปในสุสานกระบี่

ทุกคนได้สติคืนมาจากความตื่นตะลึง ชั่วขณะหนึ่งต่างหันมองหน้ากันโดยไม่มีใครเอ่ยคำใด

คำถามมากมายวนเวียนอยู่ในห้วงความคิดของแต่ละคน แต่กลับไม่รู้ว่าจะเริ่มต้นถามจากที่ใด

จะถามอะไรได้เล่า?

ถามว่าวิญญาณนักรบของเจียงหมีอู้ผู้นั้นคือผู้ใดหรือ?

ถามว่าเหตุใดวิญญาณนักรบจึงรอคอยเขาอยู่ที่นี่เป็นเวลาถึงหนึ่งแสนปีหรือ?

ทว่าเจียงหมีอู้เองก็เป็นเพียงเด็กน้อยวัยห้าขวบ ทั้งยังมาเยือนหุบผาฝังวิญญาณแห่งนี้เป็นครั้งแรก และเป็นครั้งแรกที่ได้พบเห็นวิญญาณนักรบตนนั้นเช่นกัน

แววตาที่ว่างเปล่าทั้งยังเจือความโศกเศร้าของเขาได้บ่งบอกชัดเจนแล้วว่า ตัวเขาก็ตกอยู่ท่ามกลางปริศนามหึมานี้ และไม่รู้เรื่องอันใดเลยแม้แต่น้อย