บทที่ 123

บทที่ 123

เมื่อทุกคนสงบจิตสงบใจลงได้แล้ว ก็พากันก้าวเข้าสู่หุบเขา

ทันทีที่ก้าวเข้าไป แสงสว่างก็หรี่มัวลงอย่างรวดเร็ว ราวกับมีชั้นละอองหมอกสีเทาอ่อนที่ไม่เคยสลายหายไปปกคลุมอยู่เบื้องบน กลั่นกรองแสงอาทิตย์ภายนอกให้กลายเป็นความอับเฉาและวังเวง

พื้นดินสีแดงเข้มแตกระแหงอยู่ใต้ฝ่าเท้า ทุกรอยแยกราวกับคราบเลือดที่จับตัวเป็นลิ่ม กลิ่นอายความเสื่อมสลายคละคลุ้งไปด้วยกลิ่นสนิมเหล็กพุ่งเข้าสู่โพรงจมูก

ปราณวิญญาณ ณ ที่แห่งนี้เบาบางผิดปกติ แทบจะไม่สามารถสัมผัสได้เลย สิ่งที่มาแทนที่คือจิตสังหารและไอแห่งความตายที่หนาแน่นจนละลายออกไม่ได้

เพียงแค่สูดหายใจเข้าไปคราหนึ่ง ก็ทำให้รู้สึกราวกับปอดถูกเข็มเล่มเล็กๆ ทิ่มแทง

"คุ้มครองห้วงทะเลจิต!" สีหน้าของโม่เหยียนเคร่งขรึมอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน นางรีบเอ่ยเตือนขึ้นในทันที

นางโคจรเคล็ดวิชา สร้างชั้นเกราะป้องกันพลังวิญญาณอันมั่นคงขึ้นบนผิว "ตั้งมั่นในดวงจิต ป้องกันจิตวิญญาณ ห้ามพยายามดูดซับหลอมรวมกลิ่นอายใดๆ ที่นี่เด็ดขาด มิฉะนั้นจะถูกจิตสังหารกัดกร่อนจิตใจได้ง่ายดายยิ่ง ผลลัพธ์จะเลวร้ายเกินกว่าจะจินตนาการ"

เถี่ยเฟิงเก็บสีหน้าผ่อนคลายทั้งหมดไปนานแล้ว ขวานยักษ์วางขวางอยู่เบื้องหน้า ราวกับเผชิญหน้าศัตรูตัวฉกาจ "สถานที่ผีสางนี่ แค่มายืนอยู่เฉยๆ ก็รู้สึกอึดอัดไปทั่วร่างแล้ว"