กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย อ่านข้ามภพ
บทที่ 122
ยวี่เซียนอารมณ์ค่อนข้างหดหู่ บนใบหน้าเล็กไม่มีระลอกอารมณ์ใด ทำได้เพียงเงียบงันก้าวเดินตามคณะไป
โม่เหยียนมีความรู้สึกละเอียดอ่อน สังเกตเห็นความผิดปกติของนางได้ตั้งแต่แรก
นางแอบดึงชายเสื้อของเถี่ยเฟิงที่อยู่ข้างกาย พร้อมกับพยักเพยิดหน้าไปทางทิศทางของยวี่เซียน แล้วส่งสายตาไปให้
เถี่ยเฟิงได้รับสัญญาณ บนใบหน้าคล้ำฉายแววความยิ้มซื่อๆ ที่ดูเก้ๆ กังๆ ออกมาทันที
เขาพลันตะโกนสุดเสียง ชี้ไปยังก้อนเมฆที่ถูกแสงอาทิตย์ยามเย็นย้อมจนมีขอบสีทองที่ขอบฟ้าอย่างโอเวอร์ว่า "พี่เซียน พี่เซียน เจ้าลองดูนั่นสิ! เมฆก้อนนั้นคล้ายน่องไก่ไซส์ยักษ์หรือไม่"
เขาพยายามใช้อาหารดึงดูดความสนใจของยวี่เซียน
ยวี่เซียนกวาดตามองแวบหนึ่งอย่างราบเรียบ เอ่ยตอบเบาๆ ว่า "คล้าย"
น้ำเสียงราบเรียบ ไร้ระลอกคลื่น จากนั้นนางก็หลบสายตาทอดลงต่ำ กลับคืนสู่ความเงียบงันดังเดิม
ความพยายามล้มเหลว รอยยิ้มของเถี่ยเฟิงแข็งค้างอยู่บนใบหน้า