บทที่ 121

บทที่ 121

ยามปกติยหวีชิงเยี่ยนผู้สุขุมล้ำลึกดั่งห้วงสมุทร แววตากลับพลุ่งพล่านไปด้วยความร้อนรนหาได้ยากยิ่ง

เขาคอยป้อนพลังวิญญาณเข้าไปในร่างของยหวินเจี้ยนเยว่อย่างต่อเนื่อง ตรวจสอบอาการของนางอย่างละเอียดถี่ถ้วน แต่กลับพบว่าจิตวิญญาณของนางปั่นป่วนผิดปกติ ทั้งร่างจมดิ่งอยู่ในฝันร้ายจนไม่สามารถดึงสติกลับมาได้ โอสถทั่วไปยากที่จะซึมซาบเข้ามารักษาได้ทันท่วงที

ใบหน้าที่มักจะสุขุมเยือกเย็นของเขาฉาบไล้ด้วยความซีดขาว เอ่ยเสียงทุ้มต่ำ "ไม่ได้การ จิตวิญญาณของนางไม่มั่นคง หากไม่สามารถหลุดพ้นจากฝันร้ายนี้ไปได้ เกรงว่าจะส่งผลกระทบต่อรากฐานวิถีเซียนในระยะยาว"

ซูซินเหยาเดือดร้อนใจราวกับมดบนกระทะร้อน ควักขวดเล็กขวดน้อยในถุงเก็บของออกมาจนหมดสิ้น รื้อค้นด้วยความลุกลี้ลุกลน "ข้ามีทั้งโอสถสงบจิต โอสถประสานจิต โอสถพิทักษ์จิตชั้นยอด... ยหวีชิงเยี่ยน เจ้าลองดูซิว่าเม็ดไหนใช้ได้ รีบใช้เร็วเข้า!"

หลินซือซือเองก็ทำอะไรไม่ถูก นางกวาดสายตามองไปรอบๆ ถ้ำพำนักที่ว่างเปล่าและเงียบเหงาก่อนจะไปหยุดนิ่งสนิทอยู่ที่ภาพจิตรกรรมฝาผนังประหลาดนั้น

"เหตุใดจึงกลายเป็นเช่นนี้ ทั้งที่เพิ่งจะมองภาพนั้นไปแท้ๆ"

"หรือว่าภาพจิตรกรรมฝาผนังนี้คือต้นเหตุ? แต่เหตุใดพวกเรามองแล้วถึงไม่เป็นอะไรเลย มีเพียงยหวินเจี้ยนเยว่คนเดียวที่โดนเล่นงานเล่า"

ทั้งสามคนสบตากันนิ่ง ชั่วขณะนั้นต่างก็รู้สึกไร้หนทางทำอะไรไม่ถูก