บทที่ 120

บทที่ 120

จิ้งจอกวิญญาณเงาจันทร์หยุดลงตรงหน้าซากปรักหักพังแห่งนี้ มันส่งเสียงร้องยาวนานที่เจือความอาลัยอาวรณ์ หันกลับไปมองยวี่เซียน ในดวงตาสีม่วงทองฉายแววคาดหวังเต็มเปี่ยม ราวกับกำลังรอคอยให้นางนึกถึงเรื่องบางอย่างออก

ทุกคนต่างถูกภาพตรงหน้าดึงดูดสายตา ตระหนักได้ทันทีว่าดินแดนรกร้างแห่งนี้ไม่ธรรมดาอย่างแน่นอน

โม่เหยียนใช้มือลูบผนังถ้ำหินที่เย็นเฉียบและขรุขระ ทั้งยังสลักร่องรอยแห่งกาลเวลาเอาไว้เต็มไปหมด นางเอ่ยด้วยความทึ่ง "ไม่นึกเลยว่าในส่วนลึกของป่าเงามืดจะยังซ่อนสถานที่เช่นนี้เอาไว้ ทั้งยังเร้นลับถึงเพียงนี้ หากไม่ใช่เพราะจิ้งจอกวิญญาณเงาจันทร์นำทางเกรงว่าคงไม่มีใครค้นพบเป็นแน่"

เถี่ยเฟิงกวาดตามองตัวอักษรโบราณที่ทรงพลังเหล่านั้น ก่อนจะอุทานออกมา "ตำหนักเซียนจันทร์กระจ่าง? ดูจากความเก่าแก่ของการผุกร่อนและลวดลายที่สลักไว้แล้ว สถานที่แห่งนี้คงมีอายุขัยมาไม่ต่ำกว่าหมื่นปีเป็นแน่ เกรงว่าน่าจะเป็นถ้ำพำนักบำเพ็ญเพียรของยอดฝีมือยุคบรรพกาลสักคน"

ทันทีที่เซียวซิงเฉิน ลู่เหวินเซิง เจียงหมีอู้ และซูเหมี่ยวเหมี่ยวเห็นชื่อและโครงสร้างของตำหนักเซียนแห่งนี้ ในก้นบึ้งดวงตาของพวกเขาก็พลันปรากฏความคุ้นเคยที่ลึกล้ำจนยากจะคว้าจับสายหนึ่งผ่านวาบไปอย่างรวดเร็ว

ทว่าความรู้สึกนั้นกลับเลือนหายไปรวดเร็วยิ่งนัก เมื่อพวกเขาพยายามนึกย้อนหรือไขว่คว้ามันอย่างละเอียด กลับพบว่าไม่อาจจับต้องสิ่งใดได้เลย ทั้งในหัวยังว่างเปล่าโล่ง

ด้วยความอยากรู้อยากเห็นและความยำเกรง คณะของพวกเขาก็พากันก้าวเข้าสู่ด้านในตำหนักเซียน