บทที่ 119

บทที่ 119

ท่ามกลางกองซากศพและทะเลเลือด ยวี่เซียนตัวน้อยยืนตรงแน่ว

จิ้งจอกวิญญาณเงาจันทร์ที่อยู่ข้างเท้าแหงนมองนาง นัยน์ตาประกายสีทองม่วงฉายแววเคารพยำเกรงและความเชื่องช้าจงรักภักดี

ยวี่เซียนก้มมองมัน นัยน์ตาแฝงไว้ด้วยความน่าเกรงขามเกินวัย

นางยืดนิ้วชี้ออกช้าๆ ราวกับราชินีกำลังประทานอภิสิทธิ์แก่ อัศวินของตน เจ้าสุนัขจิ้งจอกน้อยแหงนหัวขึ้นสบสายตาเย็นชาล้ำลึกของนางอย่างระมัดระวัง มันอ้าปากเผยเขี้ยวแหลมคมซี่เล็ก คาบปลายนิ้วของยวี่เซียนไว้อย่างแผ่วเบาราวกับขนนก แล้วใช้ปลายเขี้ยวสะกิดผิวหนังให้เกิดรอยแผลเล็กน้อย

หยดโลหิตแก่นแท้สายหนึ่งซึมออกจากปลายนิ้วของยวี่เซียนร่วงหล่นลงในปากจิ้งจอกน้อย

ชั่วพริบตานั้น แสงสว่างเจิดจ้าพลันระเบิดขึ้น

ค่ายกลพันธสัญญา สีทองปรากฏขึ้นเบื้องล่างร่างของคนและอสูร อักขระยันต์ลึกล้ำหมุนวนอยู่บนค่ายกลนั้น โอบล้อมร่างทั้งสองไว้ จิตสำนึกของยวี่เซียนและจิ้งจอกวิญญาณเงาจันทร์เชื่อมเข้าหากันในชั่วพริบตา คลื่นความรู้สึกอบอุ่นสายหนึ่งไหลทะลักเข้าสู่ห้วงทะเลจิตของนาง

ยวี่เซียนสัมผัสได้อย่างชัดเจนว่า ในห้วงทะเลจิตของตนมีสายสัมพันธ์ทางจิตสำนึกที่แนบแน่นยิ่งเพิ่มขึ้นมาสายหนึ่ง

เสียงเล็กๆ ที่เต็มไปด้วยความพึ่งพาอาศัยอย่างถึงที่สุดดังขึ้นในห้วงทะเลจิตของนาง