บทที่ 118

บทที่ 118

ความปีติยินดีจากการที่โม่เหยียนหลอมแกนทองคำสำเร็จยังไม่ทันจางหายไปนางก็คล้ายเพิ่งนึกขึ้นได้ กวาดสายตามองไปรอบด้าน น้ำเสียงเจือความร้อนรนเล็กน้อย: "จิ้งจอกวิญญาณเงาจันทร์เล่า?"

เถี่ยเฟิงได้สติขึ้นมาอย่างกะทันหัน ตบหน้าผากตัวเองฉาดใหญ่พลางกล่าวอย่างนึกเสียดาย: "แย่จริง! เมื่อครู่มัวแต่เป็นห่วงเจ้าเรื่องหลอมแกนทองคำ จนลืมเจ้าตัวเล็กนั่นไปเสียสนิท มันคงไม่ได้ฉวยโอกาสตอนคลื่นอสูรถอยร่นวิ่งหนีตามไปด้วยแล้วกระมัง?"

ทุกคนรีบแยกย้ายกันออกค้นหาทันที

เซียวซิงเฉินสายตาเฉียบคม ไม่นานนักก็พบเป้าหมายอยู่ข้างกองซากสัตว์อสูร

"อยู่นี่" เขาก้าวเข้าไปใช้มือคว้าหางของมัน แล้วยกจิ้งจอกวิญญาณเงาจันทร์ขึ้นมาต่อหน้าทุกคน

จิ้งจอกวิญญาณเงาจันทร์ในยามนี้สูญเสียความว่องไวคล่องแคล่วดั่งเช่นตอนแรกไปนานแล้ว มันห้อยหัวลงอย่างอ่อนระโหยโรยแรง แม้แต่เรี่ยวแรงจะดิ้นรนก็ยังไม่มี

ลู่เหวินเซิงก้าวเข้าไปใกล้เพื่อสังเกตดูอย่างละเอียด "หรือว่าจะเป็นตอนที่เราตะลุมบอนกับคลื่นอสูร แล้วเผลอทำร้ายมันเข้าโดยไม่ตั้งใจกันแน่?"

เจียงหมีอู้ใช้นิ้วมือป้อมๆ จิ้มลงไปที่ท้องของสุนัขจิ้งจอก เจ้าก้อนขนปุกปุยนั้นก็เกิดอาการกระตุกอย่างรุนแรงขึ้นมาทันที เสียงครางฮือแผ่วเบาราวกับลมหายใจรวยรินทำให้ซูเหมี่ยวเหมี่ยวร้องอุทานด้วยความดีใจ:

"ดีจังเลย ดีจังเลย มันยังไม่ตายด้วยล่ะ!"