บทที่ 117

บทที่ 117

ดวงตาของเถี่ยเฟิงหดเกร็งลงฉับพลัน ราวกับได้ยินเรื่องเหลือเชื่อยิ่งนัก

เขาเค้นเสียงหัวเราะแหบแห้งและฝืดฝืน น้ำเสียงเต็มไปด้วยความจนใจราวกับกำลังหลอกล่อเด็กน้อย

"พี่เซียน เจ้าอย่าล้อเล่นเลย ข้ารู้ว่าท่านอาจารย์มอบโอสถคุ้มครองชีวิตให้เจ้ามากมาย แต่เจ้าเพิ่งอายุหกขวบ เหตุใดจึงจะหลอมโอสถได้เล่า"

"ต่อให้เจ้าหลอมโอสถเป็น เจ้าก็ไม่มีทางหลอมโอสถรวมแกนทองคำได้ โอสถรวมแกนทองคำนั้นเป็นโอสถระดับลี้ลับ หากไม่ใช่เพราะนักปรุงโอสถระดับสามย่อมไม่มีทางหลอมออกมาได้"

ในน้ำเสียงของเขาเจือไว้ด้วยความยำเกรงและความสิ้นหวังซึ่งเป็นเรื่องปกติของผู้บำเพ็ญอิสระยามเอ่ยถึงโอสถระดับสูง "พวกเราเหล่าผู้บำเพ็ญอิสระทุ่มเทแรงกายแรงใจจนหมดชีวิต เกรงว่าต่อให้ตายก็ยังขอโอสถระดับลี้ลับมาไม่ได้สักเม็ด..."

ยังไม่ทันที่เขาจะได้เอ่ยต่อ ก็ถูกยวี่เซียนพูดแทรกขึ้นเสียก่อน "ข้าหลอมได้จริงๆ"

ด้านข้าง เซียวซิงเฉิน ลู่เหวินเซิง เจียงหมีอู้ และซูเหมี่ยวเหมี่ยวพากันพยักหน้ารัวๆ พร้อมเพรียงกันราวกับลูกไก่จิกข้าวเปลือก

เอ่ยขึ้นพร้อมกันอย่างพร้อมเพรียง "ศิษย์พี่หญิงสามหลอมได้จริงๆ ขอรับ"

เถี่ยเฟิงสบเข้ากับดวงตาที่ใสกระจ่างและหนักแน่นของพวกเขา หัวใจที่ดำดิ่งลงสู่ก้นบึ้งกลับบังเกิดประกายความหวังอันริบหรี่ขึ้นมาอย่างควบคุมไม่ได้