บทที่ 110

บทที่ 110

"จิ้งจอกหน้าตาน่ารักงั้นหรือ?" ดวงตากลมโตของซูเหมี่ยวเหมี่ยวเป็นประกาย "หางยังเรืองแสงได้ด้วยหรือ? จับมาถวายท่านอาจารย์เถอะ ท่านอาจารย์ต้องชอบแน่ ๆ"

เจียงหมีอู้เริ่มจินตนาการไปไกลแล้ว "บางทีอาจจะจับได้สักสองตัว เอามาทำเป็นรองเท้าแตะขนปุยให้ท่านอาจารย์ก็ได้!"

ยวี่เซียนใช้มือข้างหนึ่งเท้าคาง เอ่ยขึ้นว่า "ท่านอาจารย์ของพวกเราใจดีถึงเพียงนั้น ข้าว่าท่านอาจารย์น่าจะชอบอุ้มเจ้าขนฟูพวกนี้มากกว่า"

สมองกลมโตน้อย ๆ ของนางเริ่มจินตนาการภาพท่านอาจารย์ลูบขนเจ้าจิ้งจอกแล้ว

เซียวซิงเฉินและลู่เหวินเซิงพยักหน้าถี่ ๆ แสดงความเห็นพ้อง

โม่เหยียนและเถี่ยเฟิง "..."

ไม่ใช่สิ ไฉนถึงวกกลับมาเรื่องท่านอาจารย์ของพวกเจ้าได้อีกเล่า?

บรรดาเจ้าตัวแสบทั้งหลาย พวกเรามาทำภารกิจกันนะ ไม่ได้มาหาของขนฟูให้ท่านอาจารย์ของพวกเจ้าเสียหน่อย!

ทั้งสองเริ่มอดใจไม่ไหวที่จะกลอกตาขึ้นฟ้าอีกครั้ง แต่กระนั้น ความรู้สึกอยากรู้อยากเห็นต่อท่านอาจารย์ลึกลับที่เด็ก ๆ เอ่ยถึงก็ยิ่งทวีความเข้มข้นขึ้นเรื่อย ๆ