บทที่ 109

บทที่ 109

"โม่เหยียน" พยายามยากเย็นกว่าจะเรียกเสียงของตนกลับคืนมาได้ พร้อมกับชี้ไปยังภูเขาเปลือกหอย "แต่... พวกเจ้าขนพวกมันขึ้นมามากมายเช่นนี้เพื่ออะไรกัน"

นี่เพิ่งผ่านไปชั่วครู่เดียวเท่านั้น ประสิทธิภาพการทำงานนี้ช่างน่ากลัวเกินไปแล้วกระมัง

เซียวซิงเฉินแสดงสีหน้าประหนึ่งว่า "เรื่องนี้ยังต้องถามอีกหรือ" ออกมา "แน่นอนว่าต้องเลือกชิ้นที่ดีที่สุดและงดงามที่สุดไปมอบให้ท่านอาจารย์สิ! อีกอย่างในม้วนคัมภีร์ภารกิจก็ระบุแค่ว่าต้องการ 'มุกหอยแสงดาวร้อยปี' เสียหน่อยไม่ได้กำหนดขนาด ความดีงาม หรือจำนวนเสียหน่อย พวกเราหยิบเม็ดที่เล็กที่สุดและอัปลักษณ์ที่สุดไปส่งงาน ส่วนที่ดีที่สุดเก็บไว้ให้ท่านอาจารย์ทั้งหมด ฮี่ ๆ"

แผนการในใจของเขานั้นดังเปรี๊ยะ ๆ เสียจนน่าหมั่นไส้

โม่เหยียนและเถี่ยเฟิงพูดไม่ออกเป็นรอบที่สาม

เจ้าตัวเล็กเหล่านี้ ปรนเปรอท่านอาจารย์ของตนจนแทบจะไม่มีขอบเขตอยู่แล้ว

การได้เป็นอาจารย์ของเด็กพวกนี้ ช่างมีความสุขจนเหลือเกินแล้วกระมัง!

โม่เหยียนมองไปยังยวี่เซียนที่มีใบหน้าซีดเซียว นางเม้มริมฝีปาก แม้จะเสียดายแต่ก็ยังคงล้วงขวดหยกขนาดเล็กออกมาจากถุงเก็บของแนบกายอย่างระมัดระวัง เทโอสถที่มีสีสันธรรมดาราคาประหยัดเม็ดหนึ่งออกมาแล้วยื่นไปให้ "ดูท่าทางเจ้าคงจะใช้พลังวิญญาณจนหมดเกลี้ยง นี่คือโอสถฟื้นปราณชั้นต่ำ เจ้ากลืนลงไปแล้วจะช่วยฟื้นฟูพลังวิญญาณกลับมาได้สองส่วน"