บทที่ 104

บทที่ 104

ณ โถงใหญ่สมาพันธ์ผู้บำเพ็ญอิสระ หลังความเงียบงันราวกับความตายผ่านพ้นไป ก็ระเบิดเสียงหัวเราะครึกครื้นราวกับถังดินปืนที่ถูกจุดชนวน จนแทบจะยกหลังคาโถงขึ้นมาได้

"โอ๊ยแม่เจ้า! หน่วยรื้อถอนเสวียนเทียน? ฮ่า ๆ ๆ ๆ ๆ —" ชายฉกรรจ์คนหนึ่งหัวเราะจนกลิ้งตกจากเก้าอี้ ทุบพื้นปัง ๆ

"หน่วยส่งวิญญาณมืออาชีพฮ่า ๆ ๆ — เจ้าพวกเด็กน้อยนี่สำนักไหนส่งมาสร้างเสียงหัวเราะกันเนี่ย ช่างน่าขันเสียจริง"

"ภารกิจสำเร็จลุล่วง~ล่วง~! น้ำเสียงนุ่มนิ่มเช่นนี้ ทำให้หัวใจดวงน้อยของข้าสั่นระรัวเลยโว้ย! ฮ่า ๆ ๆ ๆ —"

ทั่วทั้งโถงใหญ่ เหล่าผู้บำเพ็ญอิสระหัวเราะจนตัวงอ น้ำตาไหลพราก

กระทั่งผู้เฒ่าเซวียที่อยู่หลังเคาน์เตอร์ ก็ยังกลั้นจนใบหน้าแก่เราแดงก่ำ หนวดสีดอกเลาสั่นเทา ไหล่สั่นกระเพื่อมอย่างรุนแรง กว่าจะฝืนกดความรู้สึกขบขันที่พรั่งพรูออกมาได้

เขามองเด็กน้อยทั้งห้าคนที่ทำหน้าทำตาเลิกลั่กเพราะเสียงหัวเราะกระหึ่มฮือฮา ใบหน้าเล็ก ๆ แดงก่ำ แต่ยังคงพยายามรักษาท่าทาง "อวดดี" ที่บิดเบี้ยวเอาไว้ ทั้งรู้สึกขบขันและจนปัญญาในคราเดียวกัน

ผู้เฒ่าเซวียกระแอมไอออกมาเบา ๆ แล้วใช้มือเคาะเคาน์เตอร์เสียงดัง "เอาล่ะ ๆ สงบปากสงบคำกันได้แล้ว"

เขาพยายามทำสีหน้าให้เคร่งขรึม แต่รอยยิ้มตรงหางตายังไม่ทันจางหายไปจนหมด