บทที่ 103

บทที่ 103

เชิงเขา เด็กตัวเล็กทั้งหลายห้าคนจับมือกันเดินมาได้พักใหญ่ เมื่อความตื่นเต้นในช่วงแรกผ่านพ้นไป บนใบหน้าน้อย ๆ ของแต่ละคนก็เริ่มปรากฏความงุนงงครั้งใหญ่

ซูเหมี่ยวเหมี่ยวกะพริบตากลมโตคู่นั้นที่ฉ่ำน้ำราวกับองุ่นดำบริสุทธิ์ เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงนุ่มนิ่มว่า "ศิษย์พี่ใหญ่ การฝึกฝนตนเองต้องทำอะไรบ้างหรือเจ้าค่ะ"

ในหัวสมองน้อย ๆ ของนางไม่มีความคิดที่เป็นรูปธรรมเกี่ยวกับคำว่า "ฝึกฝนตนเอง" เลยแม้แต่น้อย

เจียงหมีอู้เกาหัวของตนเองเช่นกัน สิ่งที่เขาจินตนาการเกี่ยวกับการฝึกฝนตนเองน่าจะเป็นแบบในเรื่องเล่าของจอมยุทธ์ที่เหล่าปราชญ์ในหนังสือเล่าขาน พบเรื่องอยุติธรรมก็ชักดาบเข้าช่วยเหลือ

แต่ว่าจะเริ่มต้นจากตรงไหนและทำอย่างไรโดยเฉพาะ เขาก็ยังมืดแปดด้านเช่นกัน

เขาเงื้อหมัดน้อย ๆ ที่อวบอูมขึ้นมาแวบหนึ่ง เอ่ยอย่างไม่มั่นใจว่า "ต้องไปตีคนชั่วหรือเปล่า? แต่ว่า... คนชั่วเก่งไหม? พวกเราจะสู้ไหวหรือเปล่า?"

ยวี่เซียนและลู่เหวินเซิงต่างก็มองหน้ากันและกัน

คนหนึ่งในอดีตใช้ชีวิตอยู่กับการทำงานหนักและถูกทุบตีด่าทอทุกวันในบ้านพ่อแม่บุญธรรม อีกคนเร่ร่อนขอทานประทังชีวิตอยู่ในโลกมนุษย์ สำหรับคำว่า "ฝึกฝนตนเอง" สองคำนี้ พวกเขาก็มืดแปดด้านเช่นเดียวกัน ไม่รู้ว่าจะเริ่มต้นอย่างไรดี