บทที่ 105

บทที่ 105

ยามดึกสงัดไร้สรรพเสียง ภายในลานบ้านของตาเฒ่าหลี่ เจ้าตัวเล็กทั้งหลายซุกตัวนอนหลับกันอย่างสบายใจ

มีเพียงดวงตาของเซียวซิงเฉินที่สุกสกาวดั่งดวงดาวในความมืดมิด ไร้ซึ่งความง่วงงุนใด ๆ

ทุกยามดึกคือเวลาบำเพ็ญเพียรที่เขาไม่เคยละเลยแม้แต่วันเดียว

เขาเริ่มจากฝึกฝนเก้าท่าพื้นฐานกระบวนท่าแรกของเคล็ดหลอมกายดาราเก้าเปลี่ยนซ้ำทีละท่าอย่างละเอียดถี่ถ้วน

แต่ละกระบวนท่าล้วนทุ่มเทสุดกำลังเพื่อให้สมบูรณ์แบบ เมื่อพลังดาราถูกดูดซับเข้าสู่ร่างกาย โลหิตภายในจึงพลุ่งพล่าน ขัดเกลากระดูกและเส้นเอ็นซ้ำแล้วซ้ำเล่าอย่างไร้ความเบื่อหน่าย

กระทั่งรู้สึกว่าสภาพร่างกายปรับจนถึงจุดสูงสุดแล้ว เขาจึงสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ เริ่มทดลองกระบวนท่าที่สอง

ยามนี้ แรงกดทับจากแรงโน้มถ่วงห้าเท่าสำหรับเขาแล้วแทบไม่ต่างอะไรกับความว่างเปล่า การเดินเหินนั่งนอนไม่ต่างจากคนทั่วไป

กระบวนท่าแรกของกระบวนท่าที่สองที่ในอดีตทำให้เขาต้องผลาญเรี่ยวแรงและสติปัญญาไปตลอดทั้งคืนจนทำไม่สำเร็จ ยามนี้ทำได้อย่างคล่องแคล่วชำนาญและไหลลื่นเป็นธรรมชาติ

เขาไม่หยุดลงมือกระทำต่อ ทดลองทำกระบวนท่าที่สองและกระบวนท่าที่สามไปเรื่อย ๆ