บทที่ 100

บทที่ 100

หลินซือซืออ้าปากค้างมองเพื่อนรักถูกเหวี่ยงขึ้นไปบนท้องฟ้า พร้อมกับเสียงกรีดร้องโหยหวนลอยละลิ่วขึ้นลง

นางร้อนรนจนกระโดดหย็อง ๆ "ยหวินเจี้ยนเยว่ เจ้าบ้าไปแล้วหรือ? รีบปล่อยเหยาเหยาลงมานะ เหยาเหยาตกใจกลัวหมดแล้ว..."

"พี่น้องที่ดีต่อกันย่อมมีสุขร่วมเสพ มีทุกข์ร่วมต้าน" ยหวินเจี้ยนเยว่เอ่ยยิ้ม ๆ ก่อนพลังวิญญาณอีกสายหนึ่งจะพุ่งออกไปพันรอบเอวของหลินซือซือไว้ในพริบตา

"เอ๊ะ?! เดี๋ยวสิ! ยหวินเจี้ยนเยว่ ข้าอื้ออออ—"

สองเท้าของหลินซือซือลอยจากพื้น กรีดร้องถูกดึงลอยขึ้นไปกลางอากาศ

กระโปรงสีชมพูและชุดสีฟ้าพันกันยุ่งเหยิงบนฟ้า เมื่อปิ่นปักผมของซูซินเหยาหลุดปลิวออกไป ก็พอดิบพอดีกับการกระแทกเข้ากับมวยผมของหลินซือซือ ทั้งสองคนกรีดร้องพร้อมกับคว้าแขนเสื้อของกันและกันไว้พัลวัน

ยหวีชิงเยี่ยนมองดูพวกนางบินวนอยู่บนฟ้า มุมปากยกยิ้มขึ้นอย่างอดไม่ได้ พัดจีบในมือสลัดเบา ๆ อยู่ในท่าทางราวกับคนนอกที่ยืนดูความสนุกและรอสมน้ำหน้า

เสียงกรีดร้องดึงดูดความสนใจของเจ้าตัวเล็กทั้งหลายได้อย่างรวดเร็ว

พวกเขาเดินเตาะแตะด้วยขาสั้น ๆ วิ่งตามเสียงมา