บทที่ 99

บทที่ 99

สำนักเสวียนเทียน

เพียงสองเท้าแตะถึงพื้น ซูซินเหยาและหลินซือซือก็ถูกภาพเบื้องหน้าตรึงจนลืมหายใจไปชั่วขณะ

สิ่งที่ปรากฏแก่สายตามิใช่ตำหนักสถาปัตยกรรมโบราณหรืออาจจะทรุดโทรมเล็กน้อยตามจินตนาการของพวกนาง หากแต่เป็นกลุ่มสิ่งปลูกสร้างที่เปล่งประกายเจิดจ้าและงดงามตระการตาภายใต้แสงตะวัน

ตำหนักทุกหลัง ประตูหน้าต่างไม่ได้ประดับด้วยกระดาษน้ำมันธรรมดา ทว่าใช้กระจกใสบริสุทธิ์ไร้ที่ติแผ่นใหญ่ต่อแผ่น

ทั่วทั้งแดนล่าง มีเพียงร้านสาขาใหญ่โถงฉางชุนเท่านั้นที่มีกระจก

คาดไม่ถึงว่าตำหนักของสำนักเสวียนเทียนจะติดตั้งกระจกทั้งหมด เป็นแผ่นใหญ่แผ่นโตต่อเนื่องกัน

แสงแดดสาดส่องทะลุผ่านหน้าต่างกระจกเหล่านี้อย่างไร้สิ่งกีดขวาง ส่องให้ภายในตำหนักสว่างไสว พื้นผิวเรียบเนียนสะอาดตา สะท้อนประกายอบอุ่น

"ส… สวรรค์!" หลินซือซือยกมือปิดปาก ดวงตากลมโตเบิกกว้างราวกับพบเห็นปาฏิหาริย์ "หน้าต่างพวกนี้ทำจากกระจกทั้งหมดเลยรึ?!"

ซูซินเหยาคล้ายเด็กสาวบ้านนอกเข้าเมืองเป็นครั้งแรก นางวิ่งตึงตังไปยังตำหนักหลังเล็กที่ใกล้ที่สุด ยื่นมือสัมผัสพื้นผิวเรียบลื่นเย็นเฉียบอย่างระแวดระวัง