บทที่ 101

บทที่ 101

ยามดึกดื่น

จันทร์กระจ่างฟ้า เทียนสีชาดไหววาน กลิ่นชาลอยอวล

เจ้าตัวเล็กทั้งหลายนั่งล้อมวงอยู่ข้างยหวินเจี้ยนเยว่

ชิงหลีต้มชา กลิ่นชาผสมกับความเย็นเยือกของน้ำค้างยามค่ำคืน แผ่ซ่านไปทั่วทั้งลานเรือน

ยหวีชิงเยี่ยนยังคงนอนเอกเขนกอยู่บนเก้าอี้โยกอย่างเกียจคร้าน หรี่ตาลงกึ่งหนึ่ง ราวกับกำลังหลับใหล

ซูซินเหยาและหลินซือซือยกเก้าอี้ตัวเล็กมานั่งอยู่ด้านข้าง

พวกนางมองภาพความสงบและอบอุ่นตรงหน้า หัวใจที่ปั่นป่วนมาตลอดทั้งวันกลับสงบลงได้เองอย่างไม่รู้ตัว

ยหวินเจี้ยนเยว่จิบชาวิญญาณที่ชิงหลีส่งให้เบาๆ สายตาอ่อนโยนกวาดมองศิษย์ทั้งห้าคน ก่อนจะมาหยุดอยู่ที่เซียวซิงเฉิน

"ซิงเฉิน วันนี้กลับตระกูลเซียวไปคารวะบรรพชน เกิดเรื่องขึ้นมากมาย เจ้ามีอะไรอยากจะแบ่งปันกับอาจารย์ รวมถึงเหล่าศิษย์น้องบ้างหรือไม่"