บทที่ 98

บทที่ 98

ท่ามกลางซากปรักหักพัง ซูฉิงเทียนถือขวานผาภูเขาประกายเพลิง พุ่งตรงไปยังร่างของฉู่หลิงเฟิงที่นอนแน่นิ่งอยู่บนพื้น

"ฉู่หลิงเฟิง ไอ้เดรัจฉานต่ำช้ากว่าหมาหมู แกไปตายซะ——"

เสียงคำรามแฝงไว้ด้วยความรักใคร่เอ็นดูทั้งหมดที่คนเป็นพ่อมีต่อลูกสาว คมขวานร้อนระอุฟันลงที่ลำคอของฉู่หลิงเฟิงอย่างเหี้ยมเกรียม

เขาต้องการฉีกร่างระยำที่ทำร้ายลูกสาวของตนให้แหลกเป็นชิ้น ๆ

ทว่าในเสี้ยววินาทีที่คมขวานฟันลงมานั้นเอง ความเปลี่ยนแปลงก็เกิดขึ้นกะทันหัน

ฉู่หลิงเฟิงลืมตาโพลงขึ้นอย่างกะทันหัน เขารีดเร้นพลังวิญญาณสุดกำลังแล้ววาดกระบี่ฟันออกไปหนึ่งกระบวนท่า

ปราณกระบี่เฉียดใบหูของซูฉิงเทียนพุ่งแหวกอากาศไปด้วยความเร็วสูง ปราณกระบี่อันคมกริบเฉือนหนวดเคราสีดอกเลาของเขาขาดไปหลายเส้น จนซูฉิงเทียนต้องถอยหลังไปหลายก้าวด้วยความตกใจ

นั่นคือช่องว่างชั่วพริบตาประดุจประกายไฟกระทบเหล็กไฟ

ฉู่หลิงเฟิงพุ่งทะยานร่างไปถึงข้างกายของเซียวฝาน คว้าตัวเขาไว้ แล้วบดขยี้แผ่นยันต์ดำดินที่ซ่อนไว้ในฝ่ามือ