บทที่ 97

บทที่ 97

"ช่างไม่เจียมสังเวชเสียเลย" ฉู่หลิงเฟิงลอยตัวอยู่กลางอากาศ ก้มมองยหวินเจี้ยนเยว่ที่กำลังรวบรวมไอเย็นอีกครั้ง มุมปากยกยิ้มเยาะเย้ยอย่างดูแคลนถึงขีดสุด สายตานั้นราวกับกำลังมองแมลงเม่าที่พยายามจะท้าทายต้นไม้ใหญ่

"ในเมื่อเจ้าดึงดันจะหาที่ตาย เช่นนั้นข้าจะเมตตาทำให้เจ้าสมใจเอง!"

ยหวินเจี้ยนเยว่หาได้สะทกสะท้านไม่

ร่างของนางพุ่งทะยานขึ้นไปบนฟ้า พร้อมกันนั้นหมอกน้ำแข็งรอบกายก็ระเบิดพวยพุ่งขึ้นอย่างฉับพลัน กระบี่น้ำแข็งสามพันเล่มควบแน่นเป็นรูปเป็นร่างขึ้นเบื้องหลัง ปลายกระบี่ชี้ตรงไปยังฉู่หลิงเฟิงที่อยู่เบื้องบนพร้อมกัน

พริบตาที่นางสะบัดมือหยก กระบี่นับหมื่นก็พุ่งออกไปพร้อมกัน

กระบี่น้ำแข็งนับไม่ถ้วนราวกับห่าฝนพุ่งเข้าใส่ฉู่หลิงเฟิง

แววตาดูแคลนของฉู่หลิงเฟิงมิได้ลดลงแม้แต่น้อย แสงสีทองสว่างวาบขึ้นทั่วร่าง โล่ป้องกันสีทองหนาทึบปรากฏขึ้นเบื้องหน้าในพริบตา

"ครืนนน——"

กระบี่น้ำแข็งพุ่งชนเข้ากับโล่ป้องกันสีทอง ระเบิดเป็นละอองน้ำแข็งและประกายไฟนับหมื่น ชายคาที่เหลือรอดของตระกูลเซียวพังครืนลงมาท่ามกลางแรงปะทะ