บทที่ 95

บทที่ 95

"ไอ้เศษสวะตัวน้อย ยังปากแข็งอีก ไฉนเจ้าจึงไม่ยอมขอโทษเสียที" เซียวจิ่งทำท่าจะฟาดป้ายวิญญาณลงบนพื้นอย่างเหี้ยมโหด

เมื่อเซียวซิงเฉินเห็นดังนั้น นัยน์ตาของเขาก็แดงก่ำขึ้นทันที เส้นเลือดปูดโปนขึ้นบริเวณขมับ ลำคอ และท่อนแขนทุกเส้น

พลังแห่งดวงดาวภายในเนื้อหนังของเขาเริ่มโคจรอย่างบ้าคลั่ง บนผิวหนังปรากฏจุดแสงสีเงินระยิบระยับราวกับประทับห้วงดาราอันเจิดจรัสย่อส่วนไว้บนร่างกาย ทั้งลึกลับและดุร้าย

แรงกดดันระดับขั้นแกนทองคำของเซียวเยี่ยนราวกับก้นบึ้งมหาสมุทรอันเป็นรูปธรรม กดทับกระดูกทุกนิ้วและกล้ามเนื้อทุกมัดของเซียวซิงเฉินอย่างหนักหน่วง

เล็บของเซียวซิงเฉินจิกฝังลึกเข้าไปในฝ่ามือ กล้ามเนื้อทุกส่วนส่งเสียงร่ำร้องด้วยความยากลำบากภายใต้แรงกดดัน

แต่ในวินาทีต่อมา เด็กหนุ่มก็เงยหน้าขึ้นพรวด แสงดวงดาวระเบิดวาบจากก้นบึ้งนัยน์ตา

เขาราวกับมีดเหล็กกล้าที่ถูกเผาจนแดงฉาน ฝ่าฝืนฉีกกระชากช่องว่างท่ามกลางแรงกดดันระดับแกนทองคำออกมาสด ๆ หมอกโลหิตรอบตัวเขาถูกกำแพงไร้รูปร่างบีบอัดจนกลายเป็นแถบแสงสีโลหิต ทิ้งภาพติดตาเป็นทางยาวไว้เบื้องหลัง

"ท่านพ่อ! ท่านแม่!" เสียงคำรามสะท้านฟ้า รูม่านตาของเซียวซิงเฉินถูกประกายดาราครอบงำจนหมดสิ้น

เขาราวกับไม่รู้สึกถึงความเจ็บปวด ในดวงตาหลงเหลือเพียงป้ายวิญญาณสองแผ่นที่กำลังจะถูกโยนทิ้งลงมาเท่านั้น