บทที่ 90

บทที่ 90

วันเวลาล่วงผ่านไปหนึ่งวัน จนกระทั่งเข้าสู่ยามค่ำคืน

ยามที่ยหวินเจี้ยนเยว่พายหวีชิงเยี่ยนมายังเรือนพักอันเงียบสงบของเซียวซิงเฉิน เจ้าตัวเล็กกำลังฝึกฝนกระบวนท่าขั้นแรกของเคล็ดหลอมกายดาราเก้าเปลี่ยนด้วยจิตใจที่แน่วแน่และไร้ความวอกแวก

"ซิงเฉิน"

เมื่อได้ยินเสียงของท่านอาจารย์ เซียวซิงเฉินก็หยุดกระบวนท่าลงในทันที

เขามองไปยังบุคคลทั้งสองที่เดินเคียงคู่กันมา รีบประสานมือโค้งคำนับอย่างนอบน้อม "ท่านอาจารย์ ท่านอายหวี พวกท่านมาได้อย่างไรขอรับ"

"เจ้ามานี่สักครู่" ยหวินเจี้ยนเยว่เอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

แม้ในใจจะเต็มไปด้วยความสงสัย ทว่าเซียวซิงเฉินก็ยังคงเดินไปเบื้องหน้าคนทั้งสองอย่างว่าง่าย

ยหวินเจี้ยนเยว่เบือนหน้าไปพยักหน้าเล็กน้อยให้กับยหวีชิงเยี่ยน "เริ่มเถอะ"

พัดจีบในมือของยหวีชิงเยี่ยนสะบัดหุบลง ข้อมือพลิกคว่ำ ปากกาอักขระยันต์เนื้อสีขาวใสกระจ่างทั่วทั้งด้ามแต่กลับมีประกายแสงสีทองหมุนวนก็ปรากฏขึ้นกลางปลายนิ้วของเขาอย่างฉับพลัน