บทที่ 89

บทที่ 89

ยามค่ำคืนดั่งหมึกดำ ความเงียบสงัดปกคลุมไปทั่ว

แสงจันทร์กระจ่างสาดส่องลงมาดั่งสายน้ำ อาบไล้ทุกผู้คนในลานบ้านให้เคลือบด้วยประกายสีเงินราง ๆ อย่างอ่อนโยน

ใต้ชายคา โคมไฟสีแดงสดหลายดวงแกว่งไกวเบา ๆ ตามสายลมยามค่ำ ทอดแสงสีเหลืองนวลเป็นวง

ชิงหลีต้มชาด้วยมือเรียวงาม ไอน้ำที่ลอยกรุ่นจากกาน้ำชาเคลือบไว้ด้วยกลิ่นหอมสดชื่นของใบสน ยหวีชิงเยี่ยนนอนเอกเขนกอยู่บนเก้าอี้โยก หลับตาโยกตัวเบา ๆ ขาเก้าอี้ส่งเสียงดังเอี๊ยดอ๊าดเป็นจังหวะ

ยหวินเจี้ยนเยว่และเด็ก ๆ นั่งล้อมวงกันอยู่หน้าโต๊ะหินในลานบ้าน เพลิดเพลินกับช่วงเวลาอันสงบสุขที่หาได้ยากนี้

"การไปตลาดผู้บำเพ็ญในวันนี้ พวกเจ้ามีสิ่งใดจะแบ่งปันกับอาจารย์บ้างหรือไม่" เสียงของยหวินเจี้ยนเยว่นุ่มนวล สายตากวาดมองใบหน้าของเด็ก ๆ ทีละคน

เซียวซิงเฉินนั่งตัวตรง ใบหน้าเล็กฉายแววมุ่งมั่น "ท่านอาจารย์ ศิษย์ได้รับความกล้าหาญจากการต่อสู้กับเซียวฝาน ศิษย์รู้แล้วว่าตนเองเก่งกว่าที่คิดไว้เสียอีก เพียงแต่... เพียงแต่ตอนหลบหลีกยังช้าเกินไป ทำเอาเนื้อตัวบาดเจ็บเต็มไปหมด"

เสียงของยวี่เซียนแผ่วเบาแต่ชัดเจน "ศิษย์ได้ความอุ่นใจเจ้าค่ะ ศิษย์รู้ว่าไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ท่านอาจารย์ก็จะคอยสนับสนุนและปกป้องพวกเราเสมอ"

ยหวินเจี้ยนเยว่พยักหน้าอย่างพึงพอใจ ก่อนจะหันไปมองลู่เหวินเซิง