บทที่ 91

บทที่ 91

ฉู่หลิงเฟิงใช้กระบี่แทงทะลุผ่านตันเถียนของซูซินเหยาเป็นอันดับแรก จากนั้นจึงแทงกระบี่อีกครั้งทะลุหัวใจของนาง

โลหิตอุ่นร้อนพุ่งกระเซ็น ย้อมชุดกระโปรงสีเมฆาพยับของนางจนแดงฉาน

ประกายแสงในดวงตาของซูซินเหยาหรี่แสงลงด้วยความเร็วที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่า

ความตกใจ ความเจ็บปวด และความรู้สึกไม่อยากเชื่อถักทอประสานกันในม่านตา สุดท้ายก็แปรเปลี่ยนเป็นความสิ้นหวังอันว่างเปล่า

นางอ้าปากขึ้นเล็กน้อย ทว่ากลับเปล่งได้เพียงเสียงสำลักฟองเลือดน่าเวทนา ร่างกายทรุดฮวบลงไปกองกับกองใบไม้ผุอย่างไร้เรี่ยวแรง

ขอบเขตการมองเห็นเหลือเพียงสีแดงบาดตาผืนหนึ่ง สะท้อนใบหน้าของฉู่หลิงเฟิงที่เต็มไปด้วยความสะใจและความเหี้ยมเกรียม

"ให้หน้าแล้วไม่เอา นังสารเลว นี่คือสิ่งที่พวกเจ้าหาเรื่องใส่ตัว" ฉู่หลิงเฟิงใช้เท้าเหยียบลงบนข้อมือที่สั่นเทาของซูซินเหยา สายตาที่มองลงมาจากเบื้องสูงเต็มไปด้วยความเหยียดหยาม

เขาใช้มือกระชากถุงเก็บของที่เอวของซูซินเหยาออกอย่างไร้ความปรานี ใช้สัมผัสเทวะอันทรงพลังและป่าเถื่อนลบรอยประทับสัมผัสเทวะบนนั้นทิ้งอย่างดุดัน ก่อนจะค้นหาหยกสื่อสารที่สลักตราสัญลักษณ์สำนักเทียนหยวนออกมาจากข้างใน

ปลายนิ้วเปื้อนโลหิตของซูซินเหยาถูกกดลงบนแผ่นหยก พร้อมกับถ่ายพลังวิญญาณเพื่อส่งข้อความ: "ท่านพ่อ ยหวินเจี้ยนเยว่ต้องการสังหารข้า ท่านต้องแก้แค้นให้ข้าด้วย"