บทที่ 87

บทที่ 87

สายตาทุกคู่พากันจับจ้องไปที่ยวี่ซูซึ่งยืนอยู่ด้านหลังของฉู่หลิงเฟิง

ใบหน้าดวงน้อยของยวี่ซูไร้สีเลือดในชั่วพริบตา กลับซีดขาวราวกับกระดาษ

นางถอยหลังโดยสัญชาตญาณ ราวกับอยากฝังตัวเองลงไปในฝูงชน แววตาตื่นตระหนก ไม่กล้าสบตากับนัยน์ตาอันสงบนิ่งของยวี่เซียนเลยแม้แต่น้อย

นางเคยพ่ายแพ้ต่อยวี่เซียนมาแล้วถึงสองครั้งครา จนถึงบัดนี้ก็ยังคงเป็นฝันร้ายที่ตามหลอนยามค่ำคืน

ครั้งหนึ่งคือการถูกตบหน้าตบตาประจานอย่างไม่ไว้หน้า ครั้งหนึ่งคือความเจ็บปวดแสนสาหัสและความสิ้นหวังยามที่ตันเถียนถูกทำลาย

ยิ่งไปกว่านั้น ในหุบเขาโอสถเซียน นางได้เห็นกับตาตนเองยามที่ยวี่เซียนกลายร่างเป็นเส้นผมสีเงินและนัยน์ตาสีเงิน พลังทำลายล้างอันน่าสะพรึงกลัวที่เทียบชั้นได้กับยอดฝีมือขั้นทารกวิญญาณนั้น ได้ฝังรอยแผลเป็นที่ลบไม่ออกลงในก้นบึ้งจิตใจของนางมานานแล้ว

นางไม่ได้โง่เขลาเบาปัญญา รู้ทั้งรู้ว่าเป็นสถานการณ์ที่ต้องพ่ายแพ้หรืออาจถึงขั้นเอาชีวิตรอดไม่ได้ แล้วเหตุใดนางจะต้องฝืนทำเป็นเก่งด้วยเล่า

"ข้า... ข้าไม่อยากประลอง..." เสียงของนางสั่นเครือเจือสะอื้นจนเบาราวกับเสียงยุง

สีหน้าของยหวินเจี้ยนเยว่เย็นชา