บทที่ 85

บทที่ 85

ชั่วพริบตาที่ปราณกระบี่ของฉู่หลิงเฟิงถูกม่านแสงสลายจนกระจัดกระจาย ฮวาอิ่งและยหวีชิงเยี่ยนก็เก็บพลังแทบจะพร้อมกัน

ทั้งสองถอยหลังไปครึ่งก้าวในคราเดียว ยืนเคียงบ่าเคียงไหล่แต่ยังคงปกป้องยหวินเจี้ยนเยว่และเด็ก ๆ ไว้เบื้องหลัง

ท่าทีของทั้งคู่ผ่อนคลายสบายอารมณ์ ฮวาอิ่งถึงกับมีเวลาว่างจัดระเบียบแขนเสื้อที่ไม่ได้ยับย่นของตนเองด้วยซ้ำ

ยหวีชิงเยี่ยนเคาะพัดจีบลงบนฝ่ามือเบา ๆ ชายผ้าปักลายดอกไม้พลิ้วไหวตามสายลมเบา ๆ โครงหน้าภายใต้ผ้าคลุมหน้าเย็นเยือกดุจน้ำแข็ง ดวงตาดอกท้อที่มักเจือแววเกียจคร้านในยามปกติ ตอนนี้กลับอัดแน่นไปด้วยไอเย็นระอุ

ราวกับว่าอุณหภูมิของอากาศรอบบริเวณลดฮวบลงไปหลายส่วน

เขากลัวจะโกรธขึ้นมาจริง ๆ เสียแล้ว

แรงกดดันอันน่าหวาดผวาที่มหึมาล้ำลึกและหยั่งไม่ถึง จนทำให้ทุกคนในที่นี้รู้สึกใจสั่นสะท้าน ราวกับภูเขายักษ์ไร้รูป พรั่งพรูระเบิดออกมาจากร่างของเขาอย่างกะทันหัน กดทับลงบนร่างของฉู่หลิงเฟิงอย่างเหี้ยมเกรียม

ริมฝีปากบางขยับเอื้อนเอ่ยคำเย็นเยียบออกมาสองคำ

"คุกเข่าลง!"