บทที่ 84

บทที่ 84

ฉู่หลิงเฟิงกำลังจะก้าวเท้าเข้าไปในโถงฉางชุน ด้านหลังก็พลันมีเสียงหัวเราะเยาะลอยล่องลากเสียงยาวดังขึ้นมา:

"โอ๊ะๆๆ ปากคอเราะร้ายนัก อ้าปากก็จะไปทำลายร้านของคนอื่นเสียแล้ว"

"นึกว่าเป็นใคร ที่แท้ก็นายน้อยฉู่แห่งสำนักกระบี่ชิงยหวินนี่เอง เป็นอะไรไปเล่า คุณธรรมแห่งกระบี่ของสำนักกระบี่ชิงยหวินพวกเจ้าคือเห็นใครก็แทรกคิวอย่างนั้นหรือ หรือว่าในคัมภีร์กระบี่ชิงยหวินของสำนักท่าน จะมีบทที่ชื่อว่ากระบี่ใช้อำนาจบาตรใหญ่รังแกคนโดยเฉพาะด้วยล่ะ"

"หึหึหึ จะซื้อเม็ดยาสักเม็ดก็ยังต้องใช้อำนาจระดับพลังมาไล่คน ช่างมีอำนาจยิ่งใหญ่เสียจริง"

เสียงนี้ไม่ดังนัก แต่กลับแทรกเข้าหูของทุกคนอย่างชัดเจน ความหมายเสียดสีในคำพูดเข้มข้นจนละลายไม่ออก

ฝีเท้าของฉู่หลิงเฟิงชะงักงันกะทันหัน หันขวับกลับมา สายตาดุร้ายอำมหิตล็อกเป้าไปยังฮวาอิ่งอย่างแม่นยำ

"ฮวาอิ่ง!" ประกายสังหารวาบขึ้นในก้นบึ้งดวงตาของฉู่หลิงเฟิง "เจ้ายังกล้าโผล่มาต่อหน้าข้าอีกหรือ ครั้งก่อนที่หุบเขาโอสถเซียนปล่อยให้เจ้าหนีไปได้ บัญชีนี้ข้ายังไม่ได้สะสางกับเจ้าเลยนะ!"

ทว่าฮวาอิ่งกลับทำราวกับไม่ได้ยินคำขู่ของเขาแม้แต่น้อย กลับหันขวับไป กะพริบตาจิ้งจอกยั่วยวนคู่หนึ่ง มองไปยังยหวินเจี้ยนเยว่ที่อยู่ข้างกายคล้ายกำลังทวงความดีความชอบ น้ำเสียงทั้งออดอ้อนและได้ใจ: