บทที่ 83

บทที่ 83

แสงแดดยามสายสาดส่องลงบนตลาดผู้บำเพ็ญอันเนืองแน่นไปด้วยผู้คน

สองข้างทางของถนน แผงลอยตั้งเรียงรายติดกันเป็นพรืด พ่อค้าแม่ขายส่งเสียงเร่ร้องลากเสียงยาว ในอากาศยังอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมของอาหาร

ทว่าความครึกครื้นอันสงบสุขนี้ กลับถูกความโกลาหลเล็กๆ ระลอกหนึ่งจากที่ไกลค่อยๆ คืบคลานเข้ามาทำลายลง

กระแสผู้คนถอยร่นออกไปสองข้างทาง มีร่างหลายสายเดินตรงเข้ามา แม้แต่เสียงเร่ขายของยังอดไม่ได้ที่จะเบาเสียงลงไปส่วนหนึ่ง

ผู้คนที่สัญจรไปมาต่างหันมองเป็นตาเดียว สัญชาตญาณถูกดึงดูดให้พากันมองไปยังร่างสูงโปร่งสง่าร่างหนึ่ง ซึ่งสวมใส่ชุดหรูหราประณีตงดงามจนดูแปลกแยกไม่เข้ากับบรรยากาศรอบข้าง

ในแววตาของผู้คนที่เดินผ่านไปมาเต็มไปด้วยความตื่นตะลึงระคนทึ่งอย่างไม่คิดจะปิดบัง

บางคนมัวแต่มองจนเคลิบเคลิ้มลืมมองทาง เดินชนเข้ากับผู้คนที่อยู่ด้านหน้าจนต้องเอ่ยปากขอโทษครั้งแล้วครั้งเล่า บางคนเอาแต่หันหลังกลับมอง เผลอไปเกี่ยวเอาตะกร้าไม้ไผ่ที่วางอยู่ข้างแผงลอยล้มคว่ำ จนเรียกเสียงโวยวายด้วยความไม่พอใจจากพ่อค้า ยิ่งไปกว่านั้นยังมีผู้บำเพ็ญหญิงอีกหลายนางที่สัญชาตญาณทำให้ต้องรีบจัดแต่งมวยผมและชายเสื้อของตนเอง พวงแก้มขึ้นสีเรื่อ

ส่วนต้นตอที่ก่อให้เกิดความวุ่นวายนี้ไม่ใช่ใครที่ไหน แต่เป็นท่านเจ้าคนงามยหวีผู้นั้นเอง