บทที่ 78

บทที่ 78

มองดูยหวีชิงเยี่ยนที่หน้าตาซีดเซียวอ่อนแรงแต่ยังคงฝืนทำท่าทางเท่ ยหวินเจี้ยนเยว่พูดไม่ออกแถมยังรู้สึกสงสารอยู่บ้าง

นางเดินเข้าไปใกล้ เอียงตัวเล็กน้อย ดวงตากระจ่างใสเปี่ยมด้วยรอยยิ้ม สำรวจเขาทั้งตัวตั้งแต่หัวจรดเท้า

ยหวีชิงเยี่ยนถูกมองจนรู้สึกประหม่าเล็กน้อย

"ท... ทำไมเล่า? หรือว่าถูกความงดงามล่มบ้านล่มเมืองของข้าตกให้อีกแล้ว?"

ฟังวาจาเอาแต่ใจของเขาแล้ว ยหวินเจี้ยนเยว่นึกขำอยู่ในใจ ทว่าใบหน้ากลับเอ่ยชมด้วยท่าทีจริงจัง:

"พ่อคนงามยหวี รอบนี้ต้องขอบคุณท่านจริง ๆ"

"เขาว่ากันว่าคนงามดั่งหยกกระบี่ดั่งสายรุ้ง ท่าน ยหวีชิงเยี่ยน คู่ควรด้วยประการทั้งปวง"

"ท่านทั้งงดงามและจิตใจดีงาม หากไปอยู่โลกมนุษย์ เกรงว่าคงทำให้สาว ๆ ทั้งเมืองหลงใหล สมเป็นคนที่ใครเห็นก็รัก ดอกไม้เห็นก็บานอย่างแท้จริง"

"การเสียสละเพื่อส่วนรวมและกล้าหาญไม่กลัวตายเช่นนี้ แม้แต่กระทั่งมุกคุมแดนลับที่ดุร้ายป่าเถื่อนขนาดนั้นยังถูกท่านจัดการจนเชื่องสนิท ฝีมือและความใจถึงระดับนี้ ทำให้ข้ายอมจำนนด้วยความจริงใจจริง ๆ"