บทที่ 77

บทที่ 77

ในดวงตาของยหวินเจี้ยนเยว่ประกายความเย็นเยียบวาบขึ้น

นางหมุนตัวอย่างกะทันหัน สองมือประสานอินทร์อย่างรวดเร็วเบื้องหน้า ความหนาวเหน็บถึงขีดสุดแผ่ซ่านปกคลุมผืนฟ้าดินทันที

"ผนึก!"

ตามเสียงตวาดต่ำอันใสกระจ่างของนาง พลังวิญญาณธาตุน้ำแข็งอันเชี่ยวกรากทั่วร่างพรั่งพรูเข้าสู่ฝ่ามืออย่างบ้าคลั่ง แท่งน้ำแข็งนับไม่ถ้วนพวยพุ่งทะยานออกมาจากห้วงมิติ ประสานซ้อนทับและขบเข้าหากันอย่างรวดเร็ว พริบตาเดียวก็กลายเป็นกำแพงน้ำแข็งสูงกว่าสามวา หนาหลายวา ราวกับภูเขาน้ำแข็งขนาดจิ๋วที่ผุดทะยานขึ้นมาจากพื้นดินอย่างกะทันหัน

ไอเย็นยะเยือกเสียจนอากาศรอบด้านกลายเป็นผลึกน้ำแข็งชิ้นเล็กๆ แม้แต่หญ้าเขียวบนพื้นยังถูกเคลือบไว้ด้วยเกล็ดน้ำแข็งชั้นหนึ่ง

"ครืนนน——!!!"

ปราณกระบี่ฟาดฟันลงบนกำแพงน้ำแข็งอย่างรุนแรง

เสียงระเบิดดังสนั่นหูสะเทือนเลื่อนลั่น แรงกระแทกอันน่าสะพรึงกลัวแผ่ขยายออกเป็นวงกลมรอบด้านอย่างบ้าคลั่ง พื้นดินปริแตกเป็นร่องรอยคล้ายใยแมงมุม ต้นไม้โบราณรอบข้างหักโค่นลงตามเสียง

กำแพงน้ำแข็งแตกละเอียดเป็นเสี่ยงๆ เศษน้ำแข็งที่กระเด็นกระดอนราวกับใบมีดคมกริบ กรีดเฉือนอากาศจนส่งเสียง "ซี่ๆ"