บทที่ 76

บทที่ 76

เสียงแหวกอากาศอันดุดันไล่ตามมาไม่ลดละ กลิ่นอายความแข็งแกร่งอันไร้ผู้ต่อต้านสามสายล็อกเป้าหมายไปที่แสงสีขาวสายนั้นที่อยู่เบื้องหน้าอย่างแน่นหนา

ยหวินเจี้ยนเยว่กัดฟันเร่งความเร็วขึ้นจนถึงขีดจำกัดของขั้นจำแลงเทพช่วงต้น ทว่าระยะห่างระหว่างทั้งสองฝ่ายก็ยังคงถูกร่นเข้ามาด้วยความเร็วที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่า

ฉู่หลิงเฟิงใช้นิ้วแทนกระบี่ ปราณกระบี่ที่ถูกกลั่นกรองจนเข้มข้นสายแล้วสายเล่าฉีกกระชากอากาศ พุ่งโจมตีเข้าใส่ด้านหน้า ด้านหลัง และด้านข้างของยหวินเจี้ยนเยว่อย่างต่อเนื่อง บีบคั้นให้นางตกอยู่ในสถานการณ์อันตรายซ้ำแล้วซ้ำเล่า

ช่องว่างระหว่างขั้นจำแลงเทพและขั้นหลอมสุญตานั้นช่างห่างไกลเหลือเกิน แรงกดดันจากเบื้องหลังราวกับคลื่นยักษ์โถมซัดเข้าใส่ด้วยความรุนแรงดุจผ่าไม้ไผ่ทั้งลำ

ยหวินเจี้ยนเยว่ถึงกับสัมผัสได้อย่างชัดเจนว่าจิตสังหารนั้นแทบจะทะลุผ่านแผ่นหลังของนางอยู่รอมร่อ

จะตายที่นี่ไม่ได้! เด็ดขาด!

แววตาของนางแปรเปลี่ยนเป็นความเหี้ยมเกรียมยิ่งขึ้น กวาดสายตามองลงไปยังเบื้องล่างอย่างรวดเร็ว

เบื้องล่างคือผืนป่าดึกดำบรรพ์ที่ปกคลุมท้องฟ้าจนมืดมิด กิ่งก้านของต้นไม้โบราณสูงเสียดฟ้าสานกันหนาแน่นราวกับตาข่าย ใบไม้หนาทึบแทบจะบังแสงอาทิตย์จนมิด สถานที่แห่งนี้ช่างเหมาะกับการซ่อนตัวเป็นที่สุด