บทที่ 73

บทที่ 73

ทันทีที่ฉู่หลิงเฟิงปรากฏกาย เจตจำนงกระบี่แห่งขั้นหลอมสุญตาก็ระเบิดออกมาดั่งกระบี่ล้ำค่าที่เพิ่งชักออกจากฝัก

เจตจำนงกระบี่นั้นทั้งเฉียบคมและดุดัน เปี่ยมด้วยความมุ่งมั่นไม่หวนกลับซึ่งเป็นเอกลักษณ์ของผู้บำเพ็ญกระบี่ มันฉีกกระชากแรงกดดันอันกว้างใหญ่ดั่งมหาสมุทรของฮวาอิ่งจนปริแตกเป็นช่องทาง

สนามพลังสีชมพูอ่อนรอบกายฮวาอิ่งเกิดริ้วคลื่นรุนแรง แม้แต่อากาศยังส่งเสียงเปรี๊ยะๆ ภายใต้การตัดเฉือนของเจตจำนงกระบี่

แรงกดดันระดับสุดยอดทั้งสองสายปะทะกันกลางอากาศ ไม่มีเสียงระเบิดที่แท้จริง ทว่ากลับทำให้ซากปรักหักพังทั้งหมดของหุบเขาโอสถเซียนสั่นสะเทือนอย่างประหลาด

เศษหินบนซากปรักหักพังลอยขึ้นเล็กน้อย รอยแยกบนพื้นดินลุกลามไม่หยุด อากาศบิดเบี้ยวเป็นลวดลายคล้ายระลอกน้ำ ศิษย์ที่มีระดับพลังต่ำต่างพากันกุมเบ้าตา รู้สึกราวกับลูกตาถูกคมมีดไร้รูปลักษณ์กรีดผ่านจนเจ็บปวดทรมานเหลือประมาณ

"ฮวาอิ่ง" เสียงของฉู่หลิงเฟิงเย็นเยียบ "นี่คือความแค้นส่วนตัวระหว่างหุบเขาโอสถเซียนกับสำนักเสวียนเทียน ข้าเตือนเจ้าแล้วว่าอย่าได้สอดเรื่องนี้"

ฮวาอิ่งปรายตามองด้วยแววตาเย้ายวน มุมปากยกยิ้มพริ้มเพราตามนิสัย ทว่านัยน์ตากลับซ่อนความหนาวเหน็บเอาไว้