บทที่ 74

บทที่ 74

ยวี่เซียนกำลูกอมในมือแน่น เศษลูกอมร่วงลงฝ่ามือ ผสมปนเปกับเลือดในอุ้งมือจนเหนียวเหนอะหนะ

นางมองร่างสีแดงที่พุ่งเข้าใส่ค่ายกลของศัตรู ลูกอมในปากขมเหลือทน น้ำตาไหลร่วงลงมาไม่ขาดสาย

อาวุโสเสวียนและผู้เฒ่าหวงขั้นหลอมสุญตาช่วงกลางยืนเคียงข้างกัน ฉู่หลิงเฟิงผู้ถือกระบี่อยู่ขั้นหลอมสุญตาช่วงต้นยืนอยู่เบื้องหน้า แรงกดดันของทั้งสามพุ่งทะยานราวกับภูเขายักษ์สามลูกที่กดทับลงมา

ฮวาอิ่งรู้สึกได้ทันทีว่าการโคจรพลังวิญญาณรอบกายเริ่มติดขัด

ทว่าเบื้องหลังของเขาคือคนที่ต้องเอาชีวิตเข้าปกป้อง คือคำสัญญาที่เคยลั่นคำสาบานต่อวิถีสวรรค์เอาไว้

ไม่มีหนทางให้ถอย ถอยไม่ได้แม้แต่ก้าวเดียว!

ในดวงตาของฮวาอิ่งทอประกายความเด็ดเดี่ยวบ้าระห่ำจนเกือบคลุ้มคลั่ง เขาขบกัดปลายลิ้นอย่างแรง โลหิตแก่นแท้บริสุทธิ์ราวกับน้ำมันร้อนที่ถูกจุดไฟพลุ่งพล่านเดือดพล่านขึ้นมาอย่างรุนแรง

ประกายแสงวิญญาณที่เดิมทีเปล่งประกายงดงามรอบกายของเขาแปรเปลี่ยนเป็นสีแดงชาดชวนขนหัวลุกในพริบตา ท่ามกลางแสงที่ระเบิดพุ่งสูงขึ้น กลิ่นอายขั้นหลอมสุญตาช่วงต้นทะยานขึ้นอย่างบ้าคลั่ง พลังฝีมือถูกบังคับยกระดับจนไปถึงระดับน่าสะพรึงกลัวของขั้นหลอมสุญตาช่วงกลาง