บทที่ 72

บทที่ 72

หลังจากที่ยวี่เซียนระเบิดพลังวิญญาณแห่งพฤกษาทั่วทั้งหุบเขาโอสถเซียนจนม้วนตัวเป็นหนึ่งเดียว ร่างเล็กที่ลอยเคว้งอยู่กลางอากาศก็เซถลันวูบราวกับถูกสูบเรี่ยวแรงไปจนหมดสิ้น

เรือนผมสีเงินระยิบระยับของนางหม่นแสงลงอย่างรวดเร็วด้วยความเร็วที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่า ก่อนจะคืนสภาพเป็นสีดำสนิท

นัยน์ตาสีเงินที่เย็นชาคู่นั้นก็กลับกลายเป็นสีน้ำตาลเข้มดังเดิม ในแววตามีเพียงความเหนื่อยล้าและอาการหมดแรงอย่างหนักหน่วง

พลังแห่งวัฏจักรเหี่ยวเฟื่องสลายหายไปกะทันหัน นางร่วงหล่นลงมาจากกลางอากาศ ทรุดตัวลงคุกเข่าบนพื้นหินกรวดที่เย็นเยียบอย่างอนาถ หอบหายใจเข้าออกคำโต หน้าผากชุ่มโชกไปด้วยเหงื่อกาฬ

นางพยายามรวบรวมพลังขึ้นมาอีกครั้ง แต่กลับพบว่าตันเถียนว่างเปล่าราวกับบ่อน้ำแห้งขอด เส้นลมปราณยิ่งส่งเสียงร้องระงมราวกับถูกเข็มทิ่มแทง

ผู้คนในหุบเขาโอสถเซียนต่างหวาดกลัวจนวิญญาณแทบหลุดออกจากร่างจากพลังทำลายล้างเมื่อครู่ ในเวลานี้เมื่อเห็นลมปราณของยวี่เซียนอ่อนระโรย เห็นได้ชัดว่าเป็นก๊อกสุดท้ายแล้ว

ยวี่ฉางหลินกุมแขนข้างที่ขาดซึ่งยังมีเลือดไหลไม่หยุด ความหวาดกลัวในแววตาแปรเปลี่ยนเป็นความเคียดแค้นชิงชังในพริบตา