บทที่ 71

บทที่ 71

"ผู้อาวุโสตระกูล ฉวยโอกาสตอนนี้ฆ่าปีศาจอสรพิษตนนั้นเสีย" เสียงของยวี่ฉางหลินเต็มไปด้วยความคลุ้มคลั่งและความได้ใจ ชี้ไปยังร่างของชิงหลีที่นอนดิ้นรนอยู่ท่ามกลางซากปรักหักพัง แววตาเต็มไปด้วยความโลภ

ผู้อาวุโสตงสะบัดมือวูบ กระบี่น้ำแข็งนับไม่ถ้วนควบแน่นขึ้นกลางอากาศ พุ่งเสียบร่างงูของชิงหลีราวกับห่าฝนที่โปรยปรายอย่างเหี้ยมเกรียม

"ฉึก! ฉึก! ฉึก!"

เสียงคมอาวุธทะลวงเนื้อดังขึ้นไม่ขาดสาย

"โฮก——"

ชิงหลีส่งเสียงคำรามโหยหวน ร่างงูขนาดยักษ์ดิ้นรนอย่างบ้าคลั่งท่ามกลางเศษหิน เกล็ดหลุดร่วง โลหิตพุ่งทะลักย้อมซากปรักหักพังเบื้องล่างจนกลายเป็นสีแดงฉาน

ม่านตาตั้งสีทองของนางค่อยๆ เลือนหายความเปล่งประกายลง แรงดิ้นรนก็เบาบางลงเรื่อยๆ จนกระทั่งเหลือเพียงอาการกระตุกแผ่วเบา เป็นเครื่องยืนยันว่านางยังคงลมหายใจรวยรินอยู่

ยวี่เซียนนอนอยู่ท่ามกลางกองเศษหินไม่ไกลนัก มองภาพตรงหน้านี้ตาค้าง เบ้าตากลับถูกย้อมด้วยหยาดน้ำตาและโลหิตจนแดงก่ำ

"ไม่...... อย่า......"