บทที่ 69

บทที่ 69

ยวี่เซียนคล้ายมีความรู้สึกบางอย่างจึงหันกลับไปมอง

นางได้เห็นร่างที่เฝ้าคิดถึงยามค่ำคืนยืนอยู่หน้าประตูสำนัก

นางแข็งทื่อไปชั่วขณะ แววตาแดงก่ำถูกแทนที่ด้วยความตกใจสุดขีดและไม่อยากจะเชื่อ ตามมาด้วยความปีติยินดีที่ท่วมท้นราวกับคลื่นซัดสาด

"ท่าน... อาจารย์?"

นางเห็นชายเสื้อของท่านอาจารย์ถูกสายลมพัดไหว เห็นในมือท่านอาจารย์คล้ายยังถือรูปน้ำตาลปั้นที่นางชอบกินที่สุด เห็นท่านอาจารย์ยื่นมือมาหานาง น้ำเสียงอ่อนโยนยิ่งนัก

"เซียนเอ๋อร์ ไม่ร้องนะ อาจารย์ไม่เป็นไร"

นางไม่ได้ยินคำที่ท่านอาจารย์พูด ทว่ากลับอ่านความหมายนั้นออก

นั่นคือท่านอาจารย์!

คือท่านอาจารย์จริงๆ!