บทที่ 68

บทที่ 68

บินมาได้กึ่งทาง ชิงหลีที่อยู่เบื้องหน้าก็สัมผัสความผิดปกติได้อย่างเฉียบคม

ประกายตาของนางเย็นเยียบ มุมปากยกเป็นเส้นโค้งที่ผสมผสานความหงุดหงิดและความเย็นชาเอาไว้ ทิศทางการบินพลันหักเลี้ยววูบ มุ่งหน้าไปยังเขตแดนรกร้างห่างไกลจากสำนักเสวียนเทียน ก่อนจะพุ่งดิ่งเข้าไปในป่าโบราณอันรกทึบ

ยวี่ฉางหลินที่สะกดรอยตามมาเบื้องหลังนึกสงสัยในใจ "นางมายังสถานที่เปลี่ยวร้างเช่นนี้ด้วยเหตุใด"

ทว่าเมื่อเห็นเป้าหมายหายลับไป เขาก็ไม่ทันได้คิดอะไรมาก รีบรุดติดตามเข้าไปในป่าทันที

ป่าลึกใบไม้หนาแน่น แสงสว่างสลัว บรรยากาศรอบด้านเงียบสงัดจนเหลือเพียงเสียงลมพัดผ่านใบไม้เป็นเสียงสวบสาบ

ยวี่ฉางหลินเก็บซ่อนพลังวิญญาณอย่างมิดชิด ก้าวเดินไปข้างหน้าอย่างระมัดระวัง คอยกวาดสายตาค้นหาร่องรอยของชิงหลีทุกหนทุกแห่ง

ทว่าเขาวนหาอยู่รอบหนึ่ง กลับไม่แม้แต่จะเห็นเงาของคนสักคน

"แปลก คนหายไปไหนเสีย"

ในจังหวะที่เขากำลังนึกหงุดหงิด พุ่มไม้ขนาดยักษ์ข้างกายก็สั่นไหวอย่างรุนแรงขึ้นมา