บทที่ 67

บทที่ 67

ยามที่ยหวีชิงเยี่ยนก้าวเดินออกจากตำหนักพักผ่อน เป็นจังหวะที่ดวงอาทิตย์อัสดงเพิ่งจะคล้อยลับยอดเขาของสำนักเสวียนเทียน

เขาไม่ได้ไปหาเด็ก ๆ ทว่ากลับไปปรากฏตัว ณ ที่พักของชิงหลีแทน

"ข้าจะไปแดนลับหลิงซวี" น้ำเสียงของเขาเรียบเฉย "ในช่วงเวลานี้ สำนักเสวียนเทียนปิดภูเขา เปิดอักขระยันต์ทุกส่วนของค่ายกลพิทักษ์สำนัก ยกเว้นเจ้าหรือข้าที่จะกลับมาด้วยตนเอง ไม่อนุญาตให้ผู้ใดเข้าออกทั้งสิ้น หากผู้ใดฝ่าฝืน ตาย"

เขายื่นหยกชิ้นหนึ่งที่มีสีขาวใสกระจ่างตลอดทั้งก้อนให้กับชิงหลี นั่นคือแกนกลางสำหรับควบคุมค่ายกลพิทักษ์สำนัก

ชิงหลีบีบหยกในมือแน่น เอ่ยถามขึ้นว่า "ท่านจะกลับมาเมื่อใด"

"กำหนดเวลากลับไม่แน่ชัด" ยหวีชิงเยี่ยนตอบอย่างฉับไว

ชิงหลีครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง เอ่ยถามอีกครั้งว่า "เช่นนั้นโถงฉางชุน ข้ายังต้องเปิดทำการต่อไปหรือไม่"

ยหวีชิงเยี่ยนมองทอดออกไปยังทะเลหมอกเบื้องนอกประตูสำนัก นิ่งเงียบไปชั่วขณะแล้วเอ่ยขึ้นว่า "โถงฉางชุนคือหยาดเหงื่อแรงงานของนาง ทั้งยังเป็นหลักประกันเบื้องหน้าในการบำเพ็ญเพียรของเด็ก ๆ ต่อไป ต่อให้นางกลับมาไม่ได้จริง ๆ มีหินวิญญาณไว้ก็ย่อมดีกว่า"

"ทุกอย่างปฏิบัติเช่นเดิม หากมีพวกไร้ตาหน้าไหนกล้ามาก่อเรื่อง เจ้าก็รู้ว่าควรจัดการอย่างไร"