บทที่ 66

บทที่ 66

"อย่าร้องไห้เลย" น้ำเสียงของยหวีชิงเยี่ยนเจือความแหบพร่าเล็กน้อย

เด็กทั้งห้าคนมองไปยังท่านอายหวีที่ดูราวกับกลายเป็นคนละคนด้วยดวงตาที่คลอหน่วยไปด้วยน้ำตา

รอยยิ้มเกียจคร้านที่มักประดับอยู่บนใบหน้าของเขาอันตรธานหายไปจนไร้ร่องรอย เหลือเพียงความนิ่งสงบที่แทบจะไร้ความปรานี เอ่ยขึ้นว่า "ร้องไห้แล้วจะเรียกท่านอาจารย์ของพวกเจ้ากลับมาได้หรือ"

เด็ก ๆ สะอื้นฮก ๆ มองเขาด้วยความเหม่อลอย

ยหวีชิงเยี่ยนชี้ไปยังตะเกียงวิญญาณ น้ำเสียงราบเรียบ "ตะเกียงวิญญาณดับลง โดยปกติหมายถึงจิตวิญญาณแตกสลาย ดับสูญสิ้นสลาย"

หัวใจของเด็ก ๆ ดิ่งวูบลงสู่ก้นบึ้งตามคำพูดของเขาอีกครั้ง

"แต่ทว่า..." น้ำเสียงของเขาพลิกผัน สายตากวาดมองเด็กทั้งห้า "แดนลับหลิงซวี คือโบราณสถานยุคบรรพกาล กฎเกณฑ์ปั่นป่วน จนกลายเป็นอีกโลกหนึ่ง"

"ณ ที่แห่งนั้น การตอบสนองต่อวิถีสวรรค์จะถูกลดทอนลงอย่างยิ่งยวด หรือกระทั่งถูกตัดขาดชั่วคราว ตะเกียงวิญญาณดวงหนึ่งที่ตั้งอยู่ภายนอก ดับลงเพราะสัมผัสไม่ถึงความผันผวนของจิตวิญญาณภายในแดนลับ... มิใช่ว่าเป็นไปไม่ได้"

ประกายแสงระยิบระยับปรากฏขึ้นในดวงตาของเด็ก ๆ ในพริบตา