บทที่ 65

บทที่ 65

พวกเขารีบดีดตัวลุกขึ้นจากพื้นอย่างกะทันหัน ไม่สนใจสิ่งใดทั้งสิ้นพุ่งตรงไปยังทิศทางของหอตะเกียงวิญญาณ

ความหวาดกลัวอันไร้ที่มาที่ไปในอกทวีความรุนแรงยิ่งขึ้น ราวกับมีมดนับไม่ถ้วนกำลังไต่ยั้วเยี้ย พวกเขาไม่กล้าคิดถึงสาเหตุ รู้เพียงแค่ว่าต้องไปให้ถึงหอตะเกียงวิญญาณเดี๋ยวนี้ ที่นั่นมีกลิ่นอายของคนที่พวกเขาใส่ใจที่สุดอยู่

"ปัง!"

ประตูหอตะเกียงวิญญาณที่หนักอึ้งถูกเซียวซิงเฉินผลักเปิดออกด้วยแรงทั้งหมด กระแทกเข้ากับผนังทั้งสองด้าน

ภายในวิหารแสงสว่างสลัว คละคลุ้งไปด้วยกลิ่นอายควันธูปจาง ๆ และความเงียบเหงาอันเก่าแก่

ภาพที่ปรากฏแก่สายตาคือชั้นวางตะเกียงวิญญาณที่เรียงรายซ้อนทับกันหนาแน่น

จากบนลงล่าง ตะเกียงวิญญาณส่วนใหญ่ล้วนดับลงแล้ว

ตั้งแต่บรรพจารย์ผู้ก่อตั้งสำนักเสวียนเทียน ไปจนถึงบิดาของยหวินเจี้ยนเยว่ ไส้ตะเกียงวิญญาณของเจ้าสำนักทุกรุ่นกลายเป็นเถ้าถ่านไปนานแล้ว แผ่ซ่านความตายอันยาวนานข้ามกาลเวลา

สายตาของพวกเขากวาดมองผ่านตะเกียงวิญญาณหกดวงที่ยังคงเผาไหม้อย่างโดดเดี่ยวด้วยความลนลาน