บทที่ 63

บทที่ 63

การบุกเข้าไปโดยตรงย่อมเป็นไปไม่ได้ สัตว์อสูรขั้นจำแลงเทพที่มีจำนวนนับร้อยล้านตัว แค่ใช้การผลาญพลังก็สามารถรุมทึ้งนางให้ตายได้แล้ว

ยหวินเจี้ยนเยว่สูดหายใจเข้าลึก ๆ ข่มความสั่นไหวในใจ หยิบขวดแก้วโปร่งใสออกจากถุงเก็บของ

ภายในขวดมีโลหิตสีแดงเข้มเพียงหยดเดียว ทว่ากลับค่อย ๆ หมุนวนราวดังมีชีวิต แผ่กลิ่นอายความน่าเกรงขามอันสูงส่งและทรงอำนาจออกมาจาง ๆ

นี่ไม่ใช่โลหิตธรรมดา แต่เป็นโลหิตแก่นแท้ของเสี่ยวไป๋

เสี่ยวไป๋ในฐานะสัตว์เทพพยัคฆ์ขาวหนึ่งในสี่สัญลักษณ์แห่งสวรรค์ มีการกดขี่ทางสายเลือดอย่างเด็ดขาดต่อสัตว์อสูรทุกชนิด ยกเว้นมังกรเขียว วิหคชาด และเต่าดำ

เดิมทีแม้แต่ชิงหลีที่เป็นปีศาจใหญ่ขั้นทารกวิญญาณในตอนนั้น เมื่อพบเห็นเสี่ยวไป๋ในวัยเยาว์ก็ยังหวาดกลัวจนแสดงร่างเดิมออกมาตรง ๆ ซึ่งล้วนมีสาเหตุมาจากความยำเกรงที่ฝังรากลึกอยู่ในกระดูกเช่นนี้

เดิมทีนางตั้งใจจะนำเสี่ยวไป๋ใส่ถุงสัตว์วิญญาณแล้วอุ้มเข้าไปในแดนลับด้วยกัน

แต่เมื่อคำนึงถึงอันตรายในแดนลับ หากเกิดอุบัติเหตุขึ้นมากับตัวนาง เสี่ยวไป๋อาจจะติดอยู่ภายในแดนลับจนออกไม่ได้ หรือไม่ก็อาจถูกผู้อื่นแย่งชิงไป

ครุ่นคิดอยู่เนิ่นนาน นางจึงตัดสินใจทิ้งเสี่ยวไป๋ไว้ที่สำนัก โดยเก็บเพียงโลหิตแก่นแท้ของเสี่ยวไป๋มาหนึ่งหยด