บทที่ 62

บทที่ 62

ชั่วพริบตาที่หลิ่วชิงหมิงแปรสภาพเป็นเศษน้ำแข็ง ผู้อาวุโสสำนักชื่อหยานทั้งสามนายก็คล้ายดั่งถูกสายฟ้าฟาด

ตายแล้ว... นายน้อยตายเสียแล้ว

ก่อนเข้าแดนลับ เจ้าสำนักกำชับซ้ำแล้วซ้ำเล่าให้ปกป้องความปลอดภัยของนายน้อยให้อย่างดีที่สุด

ทว่านี่เพิ่งจะเข้าแดนลับมาได้วันเดียว หลิ่วชิงหมิงกลับถูกคนลงมือปลิดชีพอย่างง่ายดายต่อหน้าต่อตาพวกเขา

เมื่อกลับถึงสำนัก พวกเขาจะไปอธิบายแก่เจ้าสำนักได้อย่างไร

"นายน้อย!" ผู้อาวุโสหน้าแดงขั้นจำแลงเทพช่วงปลายได้สติเป็นคนแรก นัยน์ตาดั่งโลหิตสาด ฉวยสะบัดหอกยาวขึ้นมาฉับพลัน ปลายหอกลุกโชนด้วยเปลวเพลิงสูงสามเชียะ "ยหวินเจี้ยนเยว่ เจ้ากล้าสังหารนายน้อยสำนักชื่อหยานของข้า ข้าผู้เฒ่าจะทำให้เจ้าอยากตายก็ไม่ได้อยากอยู่ก็ไม่สงบ"

พลังวิญญาณรอบกายเขาพุ่งทะยาน แรงกดดันขั้นจำแลงเทพช่วงปลายประเดประดังเข้าใส่ยหวินเจี้ยนเยว่อย่างบ้าคลั่งดั่งคลื่นสึนามิ สะบัดหอกยาวหนึ่งครา เปลวเพลิงหลายสายพรั่งพรูเข้าจู่โจมด้วยอานุภาพอันทรงพลัง

แววตาดุจดั่งน้ำค้างแข็งของยหวินเจี้ยนเยว่เย็นเยียบ นางเอ่ยออกมาคำเดียว "รวม"

ไอเย็นสีฟ้าอ่อนระเบิดออกในพริบตา รวมตัวกันเบื้องหน้ากลายเป็นโล่น้ำแข็งหนาหนักมหึมาแผ่นหนึ่ง หอกเพลิงพุ่งกระแทกเข้ากับโล่แข็ง เกิดเสียงเผาไหม้ดังเปรี๊ยะๆ