บทที่ 61

บทที่ 61

พลังมิติเปรียบประดุจหัตถ์ยักษ์อันบ้าคลั่ง ฉุดกระชากและเหวี่ยงร่างของยหวินเจี้ยนเยว่อย่างไร้ความปรานี

ท่ามกลางความมึนงงที่ฟ้าดินสลับกลับด้าน นางรู้สึกราวกับอวัยวะภายในสลายเคลื่อนตำแหน่ง ความวิงเวียนรุนแรงทำให้เบื้องหน้ามืดสว่างสลับกันไปชั่วขณะ

ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานเท่าใด ปลายเท้าพลัน "ตุบ" ลงเหยียบบนพื้นมั่นคง กระทั่งข้อเท้าชาหนึบ

ทว่ายังไม่ทันได้ตั้งสติ ภาพเบื้องหน้าก็ทำเอาหนังศีรษะชาด้านในพริบตา พลังวิญญาณทั่วร่างพลันโคจรพลุ่งพล่านอย่างควบคุมไม่ได้

ที่นี่หาใช่ถ้ำพำนักเซียนดังจินตนาการไม่ สิ่งที่ปรากฏแก่สายตากลับเป็นดินแดนรกร้างอันไร้ซึ่งสรรพชีวิตสุดลูกหูลูกตา

ท้องฟ้าสีม่วงเข้มบิดเบี้ยวราวน้ำหมึก คล้ายผืนผ้าขี้ริ้วยับยู่ยี่กดทับลงมาบนศีรษะอย่างหนักหน่วง พื้นดินใต้ฝ่าเท้าเป็นสีดำสนิทราวกับถูกไฟสวรรค์แผดเผาซ้ำแล้วซ้ำเล่ามานับร้อยล้านครั้ง ปรากฏรอยแยกแตกแขนงลึกจนสุดหยั่ง ไอความตายอันหม่นหมองพวยพุ่งขึ้นมาจากรอยแยกเหล่านั้นไม่ขาดสาย เจือด้วยฤทธิ์กัดกร่อนแสบจมูก เมื่อสัมผัสถูกผิวเนื้อที่ไร้สิ่งปกป้องพลันเกิดความเจ็บปวดราวนำเข็มมาทิ่มแทง

บรรยากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นอายแห่งความตายและความสิ้นหวัง