บทที่ 60

บทที่ 60

เบื้องลึกเทือกเขาบรรพกาล ริมหน้าผาเหวมังกรสิ้น สายหมอกหนาดุจแพรไหมพันธนาการก้อนหินยักษ์ที่สลักลวดลายอักขระโบราณเต็มพื้นผิว อักขระเหล่านั้นเปล่งประกายแสงสีทองเรืองรอง แผ่กลิ่นอายความรกร้างโบราณกาลออกมา

ผู้คนจากทุกสารทิศต่างปักหลักครอบครองพื้นที่ได้เปรียบของตนอย่างแบ่งแยกชัดเจน

สำนักน้อยใหญ่สวมชุดแต่งกายแตกต่างกันไป ยอดฝีมือตระกูลใหญ่มีกลิ่นอายหนักแน่นมั่นคง ส่วนผู้บำเพ็ญอิสระที่เดินทางคนเดียวล้วนมีแววตาระแวดระวังและเฉียบคม

ท่ามกลางชายเสื้อที่สะบัดพลิ้ว เสียงกระทบกันแผ่วเบาของพลังวิญญาณฟุ้งกระจายไปทั่วบรรยากาศ บรรยากาศเข้มข้นดุจสังหารจนแทบจะแข็งตัว

ฉู่หลิงเฟิงสวมชุดรัดรูปสีเขียวเข้มทะมัดทะแมง ร่างกายผึ่งผายสง่างาม ยืนไพล่มืออยู่เบื้องหน้าแถวของสำนักกระบี่ชิงยหวิน

สายตากวาดมองฝูงชนช้า ๆ จนกระทั่งไปหยุดนิ่งอยู่ที่ร่างของยหวินเจี้ยนเยว่ ที่ก้นบึ้งแววตาฉายแววอำมหิตวาบผ่าน

ยหวินเจี้ยนเยว่สัมผัสได้ถึงสายตาที่ไม่มีการปิดบังนั้น แต่นางเพียงเอียงศีรษะเล็กน้อย ปรายตามองด้วยหางตาอย่างเฉยเมย จากนั้นก็เก็บสายตากลับอย่างไม่แยแส ก้มหน้าพูดคุยกับเด็กทั้งห้าข้างกายด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนต่อไป

ถูกเมินเฉยอย่างสิ้นเชิง

เส้นกรามของฉู่หลิงเฟิงตึงเกร็ง กลิ่นอายรอบกายเย็นเยียบลงอีกหลายส่วน