บทที่ 57

บทที่ 57

"เจ้า... เจ้าช่างไร้เหตุผลสิ้นดี" ยวี่ฉางหลินตัวสั่นเทาด้วยความโกรธ ทำได้เพียงมองดูซูซินเหยาเปิดจุกขวดโอสถด้วยความคับแค้นใจ

ซูซินเหยาแลบลิ้นใส่เขาแล้วส่งเสียงฮึออกมา "ไม่ยอมให้หรอก ให้เจ้าอกแตกตายไปเลย! รอให้ข้าทะยานสู่ขั้นทารกวิญญาณเมื่อไร คนแรกที่จะไปหาคือยหวินเจี้ยนเยว่ จะได้ให้ชะนีนางนั้นรู้ว่าใครกันแน่ที่คู่ควรกับพี่หลิงเฟิง"

พูดจบ นางก็เงยหน้ากลืนโอสถทารกวิญญาณทองม่วงลงท้องทันที

พลังวิญญาณอันเชี่ยวกรากปะทุขึ้นในร่างของนางในพริบตา ชุดกระโปรงสีชมพูเรื่อสะบัดพริ้วโดยไม่มีลมพัด กลิ่นอายอันน่าสะพรึงกลัวเริ่มแผ่ซ่าน แรงกดดันระดับทารกวิญญาณก่อตัวขึ้นด้วยความเร็วที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่า

"ไม่—" ยวี่ฉางหลินแผดเสียงร้องโหยหวนด้วยความสิ้นหวัง มองดูโอกาสที่อยู่แค่เอื้อมต้องสลายกลายเป็นฟองอากาศ กระอักเลือดคำโตเกือบพ่นออกมา

สีหน้าของฉู่หลิงเฟิงมืดลงเช่นกัน มองดูแสงสว่างแห่งการทะลวงผ่านของซูซินเหยา ลึกเข้าไปในก้นบึ้งแววตามีประกายความเย็นยะเยือกดุจดั่งอสรพิษฉายวาบผ่านอย่างรวดเร็วราวกับเป็นภาพหลอน ทว่ากลับทำให้รอบข้างหนาวเหน็บลงไปถนัดตา

ซูซินเหยา กล้าขัดคำสั่งเขาเชียวหรือ

ความรู้สึกที่ว่าเรื่องราวไม่ควรเป็นเช่นนี้ และทุกอย่างกำลังหลุดพ้นจากการควบคุมผุดขึ้นมาในใจ

ยหวินเจี้ยนเยว่กวาดตามองแสงวิญญาณที่ส่องประกายรอบตัวซูซินเหยาในกระจกวารีอย่างครุ่นคิด